گزنه با نام علمی « ortica dioica» گیاهی است كه از دوران ماقبل تاریخ نیز وجود داشته و مردم آن زمان از آن برای تغذیه استفاده می كردند و از خواص درمانی آن نیز اطلاع داشتند.
گزنه گیاهی است علفی و چندساله كه ساقه آن چهارگوش بوده و به طور قائم تا ارتفاع یك متر بالا می رود. این گیاه در خرابه ها، باغها و نقاط مرطوب كه چهارپایان از آن عبور می كنند به حالت خودرو می روید، ریشه این گیاه خزنده است و در ناحیه ای كه سبز می شود كم كم تمام منطقه را فرامی گیرد.
جالینوس حكیم كه در قرن دوم میلادی زندگی می كرد از آن برای رفع سرمازدگی و بیماری دستگاه تنفسی استفاده می كرد.
گزنه از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك است و برای براق شدن و جلا دادن به مو می توان بعد از شست و شوی سر موها را با چای گزنه ماساژ داد.
این گیاه دستگاه هاضمه را تقویت كرده و برای درمان بیماری قند مفید است بدین منظور می توان یك فنجان چای گزنه را سه بار در روز استفاده كرد.
این گیاه در برطرف كردن بیماریهای پوستی مفید است و در درمان كم خونی موثر بوده و تعداد گلبولهای قرمز را زیاد می كند.
گزنه عرق آور، پاك كننده اخلاط سینه، ریه و معده است و گرفتگی های كبدی را رفع می كند.
این گیاه ناراحتی های كلیه را برطرف كرده و ضماد آن در درمان دردهای عضلانی و از بین بردن زگیل مفید است. همچنین برای برطرف كردن درد رماتیسم، می توان برگهای تازه آن را روی پوست مالید.
گزنه اگر بیش از حد استفاده شود ممكن است برای روده ها و كلیه ها مضر باشد.