جشن میانه زمستان چه روزیست؟ همه چیز درباره جشن میانه زمستان

بررسی جشن ها و رویدادهای تاریخ ایران نشان دهنده این موضوع است کشور عزیزمان فرهنگی شاد داشته و غم و اندوه در آن جایی ندارد. ولی متاسفانه بسیاری از این جشن ها به مرور زمان فراموش میشوند.

جشن های ایرانی به جشن هایی ملی و مردمی گفته می شود که دارای ریشه تاریخی ایرانی هستند و از دوران باستان تا به امروز رسیده اند. برخی از این جشن ها کم و بیش زنده هستند.

جشن های زنده به جشن هایی اطلاق می شود که بنا به سنت تاریخی در میان مردم رایج است (مانند جشن نوروز). جشن های فراموش شده به جشن هایی اطلاق می شود که بنا به سنت تاریخی برگزار نمی شوند، اما ممکن است کوشش هایی برای احیای برخی از آنها رواج داشته باشد.

جشن میانه زمستان

در روزگاران قدیم در نیمه زمستان یعنی ۱۵ بهمن ماه نیاکان ما جشنی برگزار می کردند و به شادی و پایکوبی می پرداختند. چون کمر غول سرما شکسته می شد و به اصطلاح زمین دوباره زنده می شد و شروع به نفس کشیدن می کرد.

جشن میانه زمستان و گاهنباری فراموش شده که دلیل فراموشی آن دانسته نیست. با این وجود برخی دیگر از جشن های میانه زمستان، بازمانده ای از این گاهنبار هستند. همچنین آغاز سال نو در تقویم های شمال غربی هندوکش در افغانستان امروزی؛ آغاز سال نو در تقویم های محلی لرستان، بختیاری و کردستان (بنام «وهار کردی»). همچنین هنگام جشن مهرگان («میر ما/ مهرماه»)در تقویم طبری؛ و نیز همین ایام، زمان برگزاری جشن «پیر شالیار/ پیر شهریار» در «اورامانات» کردستان.

گاهنبار چیست؟

گاهنبار یا گاهبار یا گَهَنبار در اسطوره های زرتشتی و آریایی آن شش روزی است که خدا دنیا را آفرید و در کتاب زند از زرتشت نقل می کنند که اهورامزدا دنیا را در شش «گاه» آفرید و اولِ هر گاهی نامی دارد و در اولِ هر گاهی جشنی سازند. همانطور که در دین های سامی، آفریدگار، جهان هستی را در شش روز می آفریند، در دین ایرانیان کهن نیز اهورامزدا آفرینش جهان مادی را در شش گاهنبار به انجام می رساند.

منابع:

نمناک، ویکی پدیا، کجارو