تایر خودروها؛ از دیروز تا امروز

تایر نقطه تماس خودرو با جاده است، بنابراین یکی از عوامل تاثیرگذار در چگونگی به حرکت در آمدن اتومبیل به شمار می‌آید. جزئی از خودروها که می‌توان گفت از زمان معرفی و فراگیر شدن ماشین‌ها در جاده‌ها و خیابان‌ها تغییر خیلی اندکی به خود دیده‌ است.

تایر نقطه تماس خودرو با جاده است، بنابراین یکی از عوامل تاثیرگذار در چگونگی به حرکت در آمدن اتومبیل به شمار می‌آید. جزئی از خودروها که می‌توان گفت از زمان معرفی و فراگیر شدن ماشین‌ها در جاده‌ها و خیابان‌ها تغییر خیلی اندکی به خود دیده‌ است.

یکی از عوامل اولیه توسعه تایرهای مدرن امروزی، اختراع فرآیند تبدیل لاستیک به یک ماده سخت و بادوام از سوی جورج گودیر در میانه قرن نوزدهم بود.

پس از آن حدود اواخر این قرن بود که یک دامپزشک ایرلندی به نام جان بوید دانلوپ اولین تایر بادی را ساخت. تایری که دارای تیوبی بود که هوای فشرده را در خود جا می داد و از سوی یک لایه بیرونی محافظت می شد.

البته این محصول برای یک دوچرخه ساخته شده بود نه یک خودرو. داستان هم از این قرار بود که پسر آقای دانلوپ در عبور از ناهمواری ها با دوچرخه ای با تایرهای سخت دچار سردرد شده بود و این اختراع در اصل راه چاره ای بود از طرف پدر برای مشکل وی.

این برادران میشلن بودند که برای اولین بار از تایرهای بادی در خودروها استفاده کردند و حتی برای نمایش توانایی های فناوری جدید و تحول ساز خود، با چنین ماشینی در مسابقه پاریس ـ بوردو ـ پاریس سال ۱۲۷۴ خورشیدی (۱۸ سال پیش) شرکت کردند.

تایرسازان از همان ابتدا از تکنیک ساختی استفاده می کردند که امروزه هم به کار می رود.

الیاف و لایه هایی از ماده ای نسبتا غیرارتجاعی که در لاستیک جاسازی می شد تا استحکام تایر را بیشتر سازد. تنها فرق ساختاری در این بود که یک قرن پیش این لایه ها از الیاف طبیعی مثل نخ بافته می شد؛ ولی امروزه مواد مصنوعی و تسمه های فولادی برای این منظور متداول است.

استاندارد اولیه این بود که لایه های الیاف با زاویه ۶۰+ و ۶۰- از مسیر حرکت و به صورت اریب در تایر قرار گیرد؛ اما در سال ۱۳۲۷ خورشیدی باز هم میشلن پیشگام استفاده از تکنیکی شد که در آن لایه ها و ردیف های الیاف با زاویه ۹۰ درجه نسبت به مسیر حرکت یا به صورت شعاعی(نسبت به مرکز تایر) قرار می گرفتند و در اینجا بود که تایرهای رادیال متولد شد.

رادیال ها خشک تر بود و نسبت به گونه های قبلی تایر، هزینه ساخت بالاتری داشت؛ از این رو بود که کمپانی های گودیر و فایر استون برای چند دهه در برابر این فناوری جدید مقاومت کردند. ولی این تایرها، فرمان پذیری بهتری را مهیا ساخته و مصرف سوخت خودرو را نیز کاهش می داد. بنابراین از حدود ۳۰ سال پیش تایرهای رادیال جزئی از تجهیزات استاندارد هر خودروی جدیدی
شد.

اکنون کمپانی میشلن بیش از ۱۵ سال است که در حال کار روی یک فناوری انقلابی در تایرهاست که هدف آن رسیدن به تایری بدون باد بوده که این سازنده نام توئیل را بر آن نهاده است؛ تایری با پره های مسلح کامپوزیتی متصل به یک چرخ انعطاف پذیر که به نظر می رسد حالاحالاها زمان می برد تا جای تایرهای معمولی را بگیرد.

امیر نادرپور