▪ کارگردان: مایک میچل
▪ فیلم نامه: جفری ونتی میلیا، جاشوا استرنین
▪ بازیگران: بن افلک، کریستینا اپل گیت، جیمز گاندولفینی، کاترین اوهارا، بیل میسی
▪ مدت: ۹۱ دقیقه.
این فیلم، یک کمدی کریسمسی است که می خواهد مثل بابانوئل بد و یا الف، مضحک و در عین حال عصبی باشد، ولی نه به اندازهٔ آنها هوشمندانه است، نه خنده دار و در مقام مقایسه، حتی غم انگیز و ناامیدکننده نیز به نظر می رسد.
درو (افلک) تاجری است مستعد خودکشی، که در بازگشت به خانه دوران کودکی اش، متوجه می شود آن خانه، اکنون محل سکونت خانواده ای غیرعادی است. آقای خانه تام (گاندولفینی) و همسر او کریستین (اوهارا) است. درو که به شدت احساس تنهائی می کند به آنها پیشنهاد می دهد که در ازاء دریافت ۰۰۰/۲۵۰ دلار نقش خانوادهٔ او را در کریسمس به عهده بگیرند. اگر این فیلم، یک کمدی سیاه و تلخ در مورد کریسمس بود، جالب تر از آب در می آمد، ولی در عوض، کمدی بزن و بکوب خسته کننده ای است با طنزی خام. تصمیم درو برای بازگشت به خانه در ابتدای فیلم، چنان شتاب زده است که باورکردنی به نظر نمی رسد و شخصیت خودش هم اصلاً دوست داشتنی نیست.
البته ممکن است که خانواده ای به خاطر دریافت چنین پولی، غریبه ای را در خانهٔ خود بپذیرند، ولی ضرباهنگ فیلم، چنان پرشتاب و سریع است که نمی توان باور کرد در مدت زمانی چنین کوتاه، این اتفاق رخ دهد، ضمن آنکه رابطهٔ بین درو و تام هم پذیرفتنی نیست. بازی افلک چنان بی شور و حال است که تنهائی اش نیز همدردی تماشاگر را برنمی انگیزد و حتی کسی باور نمی کند که او در کودکی اش هم از کریسمس لذت برده باشد. این فیلم عجیبی است، چون بسیاری از ایده هایش روی کاغذ بامزه به نظر می رسند ولی در فیلم هیچ نشانه ای از این طنز نیست. اینکه یک خانم مسن به جای کیک، سرش را داخل فر می گذارد و یا اینکه کسی می خواهد خانواده ای را برای کریسمس اجاره کند، نکته های بامزه ای هستند، ولی سازندگان فیلم، تفاوت کمدی و تمسخر و گوشه و کنایه را نمی دانند و به نظر می رسد راجع به کریسمس هم چیزی نمی دانند و حتی درخت کریسمس شان هم زیادی مصنوعی به نظر می رسد.