● نویسنده و کارگردان: تام مک کارتی. بازیگران: پیتر دنیکلیج، بابی کانادالد، پاتریسیو کلارکسون، پل بنجامین. مدت: ۹۰ دقیقه.
اسم این یکی را هم می توانید سرگشته در ترجمهٔ ۲ بگذارید. این فیلم که در جشنوارهٔ ساندنس مورد توجه فراوان قرار گرفت با همان درون مایهٔ ”آرامش یافتن در محفل غریبه ها“ سر و کار دارد با این تفاوت که در اینجا، نویسنده و کارگردان فیلم از کند و کاو در وجه تاریک یک دوستی نوشکفته هراسی نداشته است. فیلمی هوشمندانه که طی آن ظاهراً بر روی پرده اتفاقی نمی افتد اما در درونش، هیاهوئی حسی به پاست. فین (دنیکلیج)، کوتوله ای عزلت نشین، پس از مرگ رفیق کارفرمایش، ایستگاه متروکهٔ قطاری در نیوجرسی را به ارث می برد. اما مشکلات از همان روز اول و وقتی شروع می شود که جو (کانادالد)، آدمی بی چاک و دهن، واگن نهارش را درست جلوی خانهٔ جدید او پارک می کند. اولیویا دست کمی از جو ندارد و او نیز باعث دردسر است. وی مدام حال او را می گیرد و سپس با دعوت اش به قهوه، سعی می کند رابطه اش را با او بهبود ببخشد.
و بدین گونه، پیوندی بین فین و همسایه هایش به وجود می آید (از پدر بیمارش مواظبت می کند و شوهر اولیویا هم پس از مرگ فرزندشان، او را تنها گذاشته و رفته) و دو شخصی که ابتدا وجودشان مزاحم و آزاردهنده به نظر می رسیده، به یکی از عناصر مهم زندگی فین تبدیل می شوند. طی داستان مشکل هیچ یک از آنها حل و فصل نمی شود ولی وقت اش که می رسد، از لحاظ روحی به یاری یکدیگر برمی خیزند. دنیکلیج، بازیگر یک متر و ۳۰ سانتی متری، حضور فوق العاده ای در فیلم دارد و امیدواریم بی ادبی نباشد اگر بگوئیم که خیلی زود قد و اندازه اش را فراموش می کنید؛ کاناوالد خوش بینی آمریکائی جنوبی اش را با حقه بازی دل چسب اش در هم آمیخته و کلارکسون نیز یک بار دیگر بازی چشمگیری ارائه داده. مأمور ایستگاه سفر متأثرکنندهٔ سه تا آدم است که رفته رفته پی می برند که شانس آورده اند یکدیگر را یافته اند.