▪ کارگردان: فرانک از
▪ فیلم نامه: پل رادنیک
▪ بازیگران: نیکول کیدمن، متیو برادریک، بت میدلر، گلن کلوز، فیت هیل، کریستوفر واکن
▪ مدت: ۹۳ دقیقه.
بازسازی یک فیلم کلاسیک، و فیلم دیگری که همچون قاتلین پیرزن، بین تماشاگران تفرقه خواهد انداخت. برخلاف نسخهٔ ۱۹۷۵ که اقتباس ترسناکی از رمان آیرا لوین بود، این فیلم راه کمدی را در پیش گرفته است. جوآنا (نیکول کیدمن) مدیری موفق و مقتدر در تلویزیون است که شغل اش را به خاطر یک نمایش افتضاح از دست می دهد، بنابراین می خواهد در زندگی اش تجدیدنظر کند.
شوهرش والتر (برادریک)، که او هم در حمایت از همسرش، از کار در شبکه استعفا داده، پیشنهاد می کند به استپفورد بروند که جامعه ای است مرتب و منظم و کامل. در آنجا، کلر ولینگتون (کلوز) سر دستهٔ گروهی از زنان است که همه گوئی از مجله های دکوراسیون خانه، قدم به این دنیا گذاشته اند. برادریک از آنجا خوش اش می آید و بلافاصله به یک باشگاه پنهانی مردان می پیوندد، اما به نظر کیدمن، استپفورد غیرعادی است و او فقط دو دوست جدید پیدا می کند: بابی (میدلر) نویسنده، با خانه ای بسیار شلوغ و به هم ریخته و یک مرد شاد و سرخوش (راجر بارت که بازیگر تئاتر است). همین سهٔ این ها، کمال گرائی یکنواخت اینجا را نمی پسندند. ولی به هر حال خیلی زود، همگی به دام استپفورد می افتند. میدلر ناگهان تبدیل به خانم خانه داری آراسته و مرتب می شود و بارت هم امیال سرخوشانه را کنار می گذارد و اعلام می کند قصد دارد وارد سیاست شود. و راز استپفورد آشکار می شود.
ولی نتیجه گیری فیلم که در فیلم اصلی وجود ندارد، تماشاگر را راضی نمی کند. در مجموع باید گفت که این فیلم قربانی لحن متزلزل خود شده و در مقایسه با فیلم اصلی، به رغم ظاهر پرزرق و برق اش، یک شکست به حساب می آید.