● کارگردان و فیلم نامه نویس: نانسی مه یرز. بازیگران: جک نیکلسون، دایان کیتون، کیانو ریوز، فرانسیس مک دورمان، آماندا پیت، پل مایکل گلیزر. مدت: ۱۲۳ دقیقه.
جک نیکلسون با بیشترین اسکار و بیشترین دفعات کاندید شدن در بین تمام بازیگران مرد، خیال کناره گیری ندارد و کماکان در فرم است. ولی البته نمی تواند تا ابد نقش های مردهای مجرد را بازی کند، چون به هر حال اکنون ۶۶ ساله است. بنابراین در این فیلم، نقش او چرخشی پیدا می کند و اینجا در جلد هری سان بورن ـ مدیر مؤسسهٔ ضبط و پخش موزیک ـ فرو رفته که عاشق زن میانسالی می شود. گرچه همین زن هم هشت سال از او کوچک تر است. نیکلسون تعطیلات آخر هفته را با نامزدش مارین بری (پیت) می گذراند، ولی همان جا دچار حملهٔ قلبی می شود. بدتر اینکه، مادر مارین هم ـ که خانم اریکا بری (کیتون) نمایشنامه نویس آمریکائی است ـ آنها را غافلگیر می کند. اریکا، گرچه مخالف رابطهٔ دخترش با اوست، ولی می پذیرد که هری تا زمان بهبودی در منزل آنها بماند. بعد از بازگشت مارین به نیویورک، تازه ماجرا شروع می شود و نیکلسون و کیتون، بده بستان کمیک جذابی برقرار می کنند.
این دو بازیگر قبلاً هم سابقهٔ همکاری داشته اند (در سرخ ها اثر وارن بیتی) و هنگامی که در صحنه حضور ندارند، فیلم بی روح و تصنعی به نظر می رسد. پزشک هری، جولیان مِرسِر (ریوز) پرشور هم، به عنوان تلنگری به ریتم داستان، به دام عشق اریکا می افتد و... داستان های عاطفی میان سال ها، در سینمای امروز کمتر یافت می شود، اما به هر حال، نویسنده و کارگردان قسمتی از شوخ و طنزش را به مدد همین ناسازگاری واقعیت موجود با توانائی های جسمی رو به زوال می آفریند. ولی جای تأسف است که در قسمت پایانی، چنین نتیجه گیری عوام فریبانه و دور از ذهنی ارائه می دهد.