● کارگردان: نورمن جویسون. فیلم نامه: رونالد هارود؛ براساس رمانی از برایان مور. بازیگران: مایکل کین، تیلدا سوئینتون، شارلوت رمپلینگ، آلن بیتس، جرمی نورتام. مدت: ۱۲۰ دقیقه.
موضوع به خاطر آوردن مکرر گذشته و رجوع به خاطرات قدیم، به نحوی بسیار جالب در این فیلم دلهره آور، به کار گرفته شده است. امتیاز دیگر فیلم، بازی فوق العادهٔ مایکل کین، که با گذشت زمان بهتر هم شده، در نقش یک نازی فرانسوی بی رحم بازمانده از جنگ دوم جهانی است که به همان اندازه که دشمنانش حلقهٔ محاصره را تنگ تر می کنند، او نیز شرورتر می شود.
او، پی یر بروسار، خبرچین سابق ویشی است که مسئول کشتار هفت یهودی در سال ۱۹۴۴ بوده. پنجاه سال بعد، او در پروانس، زندگی خوبی دارد. با تصویب قانون جدید موج تازه تحقیقات پلیس، او و همکار نازی دیگرش را هم در برمی گیرد که البته همکارش به دلایلی بسیار آشکار، توسط پرزیدنت پمپیدو، بخشیده می شود.
با آشکار شدن بازی موش و گربه در سطوح بالای کلیسا و دولت، فیلم، تماشائی تر هم می شود. دستاورد با بروسار است، نازی شیطان صفتی که هرکس و هرچیز را که اندک خطری برایش ایجاد کند، از بین می برد. اینجا کین، آن کین جذاب فیلم های قبلی نیست، او شخصیتی ترحم انگیز است، که خودش هم می داند ترحم انگیز است، می داند که سزاوار مرگ است، ولی باز هم می خواهد به هر قیمتی زنده بماند. هر کدام از ما، در اعماق وجودمان، فقط می خواهیم خودمان را نجات دهیم. کارگردان که بعد از فیلم رولربال اولین بار است که به حیطهٔ فیلم های دلهره آور وارد شده، داستان را با اشارت هائی به هیچکاک، با تسلط و مهارت پی گرفته و به سنت برایان دی پالما، با اشتیاق، دوربین را هم به بازی می گیرد. نکتهٔ دیگری که در فیلم جلب توجه می کند، علاوه بر بازیگری و تکنیک عالی، چیزی است که توضیح دادنش آسان نیست: هنگامی که پلیس، این پیرمرد بیمار و شیطان صفت را محاصره می کند، ما برایش متأسف و به دنبال آن دچار عذاب وجدان می شویم، چون حتی کمی هم او را دوست داریم. ایجاد چنین حسی در تماشاگر، فقط از عهدهٔ بازیگران بزرگ برمی آید.