● کارگردان و فیلم نامه نویس: دیوید ممت. بازیگران: ول کیلمر، ویلیام میسی، درک لوک، اِد اونیل. کریستن بل. مدت: ۱۰۶ دقیقه.
این فیلم هم در روال دیگر فیلم های ممت است، فیلمی موجز و ماهرانه که حس می کنید او موقع نوشیدن قهوه اش به فکر ساختن آن افتاده. گرچه این فیلم جاسوسی مهیج، بهتر از فیلم قبلی ممت است، ولی به پای فیلم های ماقبل او نمی رسد. فیلم های هوشمندانه ای از قبیل خانه ورق ها و یا زندانی اسپانیائی و پسر وینسلو که وی با نکته سنجی دربارهٔ فیلم سازان، و یا هنرمندان و وکلا ساخته است. اگر به خاطر حضور کیلمر نبود ـ که اینجا با بازی مهار شده تری، بار سنگین فیلم را بر دوش دارد ـ این فیلم می توانست تجربه ای کاملاً متفاوت در کارنامهٔ او باشد.
محور داستان، رابرت اسکات (کیلمر) نظامی خسته از زندگی است که به خدمت نیروی ویژه ای متشکل از مشاوران رئیس جمهور، سرویس امنیتی، اف بی آی و سیا، در آمده. دختر رئیس جمهور، لورا (بل) دزدیده می شود و اسکات و دستیارش کرتیس (لوک) مأمور پیدا کردن و نجات لورا، دستور توقف ناگهانی عملیات را دریافت می کنند، زیرا نجات لورا، دستور توقف ناگهانی عملیات را دریافت می کنند، زیرا وسایل ارتباط جمعی اعلام کرده اند که در یک حادثهٔ قایقرانی به همراه استادش در دانشگاه، مرده است. آنها پی می برند که این گزارش، ساختگی است و کرتیس بی تجربه، از اسکات می خواهد که آنها، خود تحقیقات را به طور غیررسمی ادامه دهند. نتیجهٔ این تحقیقات، با وجود اشکال تراشی هائی که به دلایل سیاسی صورت می گیرد، آنچنان تکان دهنده است که کاخ سفید را نیز می لرزاند. فیلم نامه سرشار از توطئه ممت، ساختار خوبی دارد و با دقت پرورانده شده، گرچه فاقد دیالوگ های محشری است که ممت استاد آن است. غیر از کیلمر، شاهد بازی گیرائی هم از لوک جوان هستیم و میسی هم به عنوان بازیگر همیشگی این کارگردان تأثیرگذار است. شاید به دلیل نتیجه گیری زهدفروشانه اش، این فیلم، مدت طولانی در یادها باقی نماند ولی به هر حال، با وجود کیملر که کاملاً در نقش جا افتاده، یک سر و گردن بالاتر از فیلم های مشابه قرار می گیرد.