آلبالو از نظر گیاه شناسی بسیار به گیلاس شبیه است. آلبالو بومی نواحی بین دریای خزر و دریای سیاه است که احتمالا بذر آن توسط پرندگان به سایر نقاط از جمله اروپا برده شده است. مناطق عمده کشت آلبالو فرانسه، یوگسلاوی و آلمان است. آلبالو گیاهی خزان پذیر با برگهای لوزی بصورت متناوب روی شاخه قرار دارند. رنگ پوست آن قهوه ای روشن تا نقره ای است. آلبالو از نظر حجم در مقایسه با گیلاس جای کمتری را اشغال می کند. ارتفاع درختان آلبالو ۴-۲ متر و ساقه بعضی از ارقام بسیار قابل انعطاف است و به راحتی بدون آنکه شکسته شود خم می شود به همین دلیل در چیدن میوه بعضی ارقام نیازی به نردبان نیست و می توان درخت را خم کرد و میوه آن را چید. گل های آن به صورت ۵-۳ تایی در یک جوانه ظاهر و گلها دارای ۵ گلبرگ، ۵ کاسبرگ، پرچم و یک مادگی است. بر عکس گیلاس آلبالو خود بارور است و برای تلقیح نیازی به ارقام گرده افشان ندارد.

گل آلبالو معمولا دیرتر از سایر میوه های هسته دار باز می شود به همین دلیل معمولا با خطر سرمازدگی مواجه نمی شود. میوه آلبالو دارای دم بلند که بر اساس بلندی یا کوتاهی دم تقسیم بندی می شود و معمولا ارقام دم کوتاه مرغوب ترند.

ترکیبات شیمیایی

آلبالو دارای آهن، نیاسین، پروتئین، سدیم، ویتامی C، کلسیم، فسفر و ریبو فلاوین است.

خواص درمانی

آلبالو ، مسکن تشنگی است و شربت آلبالو بهترین دارو برای افرادی است که عطش فراوان دارند. هسته آلبالو، ضد اسهال و قابض خوبی است و ضد فشار خون نیز است. آلبالو، ضد مواد صفراوی ، ضدحالت تهوع و ضدسنگ کلیه است. آلبالو، اشتها آور بسیار خوبی است . ضماد و مرهم آلبالو برای باز شدن رنگ رخسار و چهره موثر و مفید است. مصرف آلبالو برای گرم مزاجان و مبتلایان به فشار خون و افرادی که چربی زیادی در شکم دارند سودمند است . مصرف آلبالو برای افرادی که خارش پوستی دارند موثر و مفید است. آلبالو خواص گیلاس را دارد و مصرف آن ، اعصاب را آرامش می دهد، ولی در هر حال نباید در مصرف آن زیاده روی کرد. آلبالو برای سو»هاضمه های لجوج بسیار مفید است. آلبالو میوه ای نرم کننده (ملین) است. مصرف چند روز متوالی شربت یا مربای آلبالو برای معالجه نارسائی های کبد مفید است. شربت یا مربای آلبالو در معالجه التهاب و ورم معده و روده موثر است.

مضرات

آلبالو جز میوه های سرد محسوب می شود از این رو کسانی که سرد مزاج هستند باید در مصرف آلبالو زیاده روی نکنند.