نخست گوش فرا دهید سپس بخواهید به شما گوش دهند. بگذار اول من به تو گوش کنم. یعنی اول طرف مقابل را کامل درک کن و وقتی او مطمئن شد که او را فهمیده ای، آن گاه به اعلام نظر خود بپرداز.
بسیاری از مردم فقط دوست دارند نظر بدهند و تجربیات زندگی خود را بیان کنند. آن ها به این نکته توجه ندارند که همیشه تشخیص باید مقدم بر تجویز باشد. تجویز کردن به طرف مقابل بدون گوش دادن و تشخیص مشکل او مثل این است که عینک طبی خود را بخواهید به او بدهید.
اغلب مردم با نیت پاسخ دادن، به سخنان دیگران گوش می کنند و نه اینکه قصد درک آن را داشته باشند. همچنین عقاید، احساسات و داوری های خود را دخیل کرده و برای پاسخ به یکی از چهار روش زیر توسل می جوییم: ارزیابی: موافق انجام کاری یا مخالف. بازجویی: سوال پیچ کردن مخاطب. تحمیل پند و اندرز: نصایح حکیمانه خود را بر دیگران تحمیل می کنیم. تعبیر و تفسیر: رفتار و انگیزه های دیگران را بر حسب رفتار و انگیزه های خود می سنجیم.
در بسیاری از مواقع برای تغییر وضعیت فرد نیازی به پند و اندرز و توصیه نیست. غالب مردم پس از اینکه مجالی برای ابراز احساسات بیابند مسائل خود را می شکافند و در نتیجه راه حل ها خود آشکار می شوند.
نیروی جمعی ایجاد کنید؛ برآیند نیروی جمعی از جمع تک تک نیروها بیشتر است. بها دادن به تفاوت ها (تفاوت های ذهنی، احساسی و روانی) جوهره کار تیمی است.
این عادت ثمره نهایی یا ایجاد راه حل های تازه و بهتر گروهی است. برای این کار ابتدا به طرف مقابل گوش فرادهید و در نهایت احترام ارتباط برقرار کنید. آنگاه توانایی خلاق خود را به کار برید تا راه حل هایی تازه و امکاناتی سرشار از منافع متقابل ایجاد کنید.
ارج نهادن به تفاوت ها جوهر سینرژی است. اگر تصور کنیم که جهان را همانگونه که هست می بینیم، دیگر به چه دلیل باید به تفاوت ها ارج نهیم؟ در این صورت با تجربه های خود تنها مانده ایم و همواره از کمبود اطلاعات رنج می کشیم. انسانی واقعا می تواند مؤثر باشد که محدودیت های ادراکی خود را درک کند و از منابع غنی دیگران استفاده کند.
اره را تیز کنید. گاه که به عواقب عظیم ناشی از چیزهای کوچک می اندیشیم، به این نتیجه می رسیم که اصولا هیچ چیز حقیری وجود ندارد. این عادت عبارت است از ایجاد مجال برای تیز کردن اره یا بازسازی خویشتن. گاه دست از کار بکشید و در گفتار و رفتارمان درنگ و تامل کنیم.