بازیگری که نقش را نمی شناسد و مطالعه نمی کند در واقع بازی می کند. او مانند کسی است که کتابی را با صدای بلند برای دیگران می خواند در حالی که خودش کمترین اطلاعی از این کتاب نداشته باشد. آیا خواندن این کتاب، می تواند حقیقی و هنری باشد؟ هنر بازیگر در تئاتر به شکلی انکارناپذیر مهم و حائزاهمیت است. به عبارتی از بدیهیات امر نمایش محسوب می شود. در میان بازیگران پرکار جشنواره تئاتر فجر امسال جایزه بهترین بازیگری زن به سیما تیرانداز اهدا شد.
او در میان بازیگران تئاتر چهره ای پرکار است و امسال در دو نمایش «پری خوانی عشق و سنگ» و «آواز از دورترین کرانه مه آلود زمین» هنرش را به نمایش گذاشت. استراکچر این دو کار متفاوت است در پری خوانی عشق و سنگ که چیستا یثربی آن را کارگردانی می کرد نقش او تنها مبتنی بر بازیگری هنری نیست. او نقش را به گونه ای بازی می کند که در حین تکنیک های بازیگری نوعی حس درونی و عاطفی تولید می کند. این حس از عناصری روانشناختی تشکیل شده است که بر مخاطب اثر حسی خوبی می گذارد و بازی تیرانداز را طبیعی و رئالیستی می کند. وقتی چهره ای غمگین به خود می گیرد این حس را کامل به تماشاگر القا می کند. البته در این کار هدایت کارگردان و تأثیرات او در مسئله اشراف به متن که نوشته خود کارگردان است به گونه ای نمایان است. البته این امر تأثیری منطقی به نظر می رسد. در این نمایش کارگردان و بازیگر رفتار و اعمال نقش را برای مخاطب تعیین می کنند و نوع نگاهشان به نمایش با نوع همکاری آنها به یک ترکیب هنری درخور توجه می رسند،
تیرانداز در نمایش «آواز از دورترین کرانه مه آلود زمین» با بازی متفاوتی ظاهر می شود. استفاده مداوم بازیگر از حرکات دست و بیان قوی و رسا در بازی او تأثیر چشمگیری دارد. استانیسلاوسکی همیشه توجه هنرپیشه را قبل از قبول نقش به این موضوع معطوف می کند که نقش قسمتی از زندگی یک انسان است و برای اینکه این قسمت صحیح و حقیقی آفریده شود، باید هنرپیشه تمام زندگی این انسان را از روز تولد او تا ساعت مرگش کاملاً بداند. در کار بازیگری تجزیه و تحلیلی صحیح و باارزش که بازیگر بر نقش می کند باید مستقیم و بدون حاشیه باشد. حالت تصویری نقش در نظر گرفته شود با خط اصلی و مؤثر نقش و با تکالیف آفرینندگی بازیگر کاملاً مربوط و متصل باشد. در بازی تیرانداز نوعی شناخت در مورد نقش و بازیگر وجود دارد. او با شناخت از نقش به صحنه وارد می شود. از نگاه برخی از کارگردانان «شناخت» همان «حس کردن» است که بازیگر «نمایش آواز از دورترین کرانه مه آلود زمین» این دو را می شناسد او درصدد است خود را در نقش گم نکند زیرا نقشی که به بن بست برسد خیلی زود از بین می رود، طرز عمل یک بازیگر گویای طرز فکر و شناخت آن بازیگر از نقش است.