تفاوت خوب و بد آدم ها در اصل عشق ورزیدن آن هاست. پیرمردی باید دوره ای کوتاه را در جهنم سپری می کرد... او با ورود به جهنم از آنچه که در آنجا می دید شگفت زده شد. وسایل مدرن، هوای خوب و خیابان های پر از درخت و همه جا میز های پر از غذا به چشم می خورد. اما آدم ها در جهنم به شدت گرسنه و لاغر بودند. همه به نظر ترسناک می آمدند و این با وجود آن همه نعمت و امکانات عجیب می نمود. او هنگامی که سر میز غذا نشست متوجه موضوع شد.
تمام چنگال ها ١٨٠ سانتیمتر درازا داشتند و قانون جهنم این بود که هر کس باید غذای خود را با چنگالی که از دسته گرفته است میل کند. کار مشکلی بود با اینکه چنگال از غذا پر می شد اما بر گرداندن آن به دهان تقریبا غیر ممکن بود.
با گذشت زمان پیرمرد دوره ی خود را سپری کرد و محکومیتش به آخر رسید و روانه ی بهشت شد.
او از دیدن وضعیت بهشت بسیار شگفت زده شد. همه چیز مانند جهنم نو و مدرن بود، حتی چنگالهای غذا خوری ١٨٠ سانتیمتری. تنها تفاوت در آدم ها بود. آن ها همه سالم و شاداب بودند و همه با شادمانی می خندیدند. او از خود پرسید چطور ممکن است. در بهشت همه چیز مثل جهنم است. پس چرا آدم ها تفاوت دارند. حتی قانون غذا خوردن هم مانند جهنم بود.
او پاسخ خود را دریافت... هر کس یک چنگال بلند برداشت، آن را از غذا پر کرد و با آن به شخص مقابل خود غذا داد. آن ها داشتند اصل عشق ورزیدن را می آموختند؛ اصلی که ساکنان جهنم از آن بی خبرند.