● نگاهی به نمایش گیلگمش تولید کشور ترکیه
گیلگمش یکی از اسطوره های حماسی بسیار کهن منطقه خاورمیانه است. این نمایش توسط «جلال مورد نیز» کارگردانی می شود. بازیگران آن عبارتند از «اردن شنوجاک» و «ایکله یگت».
«جلال مورد نیز» دارای مدرک کارشناسی فلسفه است و در حال حاضر دانشجوی دکتری است. وی با گروه های تئاتر دانش آموختگان دانشکده فنی فعالیت تئاتری اش را با گیلگمش به عنوان یک روایت نمایشی آغازکرده است.
داستان نمایش به شرح جست وجوی گیلگمش برای یافتن پادشاه شهر (اوروک) می پردازد. گیلگمش قدرتمندترین و هوشمندترین انسان است و به همین دلیل بشری تنهاست و «انکیدو» به عنوان دوست او آفریده می شودو نهایتاً از یک موجود وحشی به انسان بدل می شود. در هنگام ملاقات با گیلگمش او را به مبارزه ای مرگبار می خواند اما از آنجا که هیچ کدام پیروز میدان نمی شوند، با یکدیگر دوست می شوند و...
گروه در تلاش بود تا داستان را بر مبنای مخاطب محوری هدایت کند. در نهایت نمایش حدود یک ساعت به طول انجامید بدون آنکه طراحی صحنه و یا نور ویژه ای داشته باشد و تنها با یک بازیگر و یک هم آوا به اجرای نمایش می پردازد.از دیگر ویژگی های این نمایش ریتم کند و فقدان تصویرسازی های نمایشی بود. به نحوی که به نظر می رسید شاید اجرای رادیویی آن مناسب تر است. اما در واقع نمایش نوعی پرده خوانی سنتی کشور ترکیه است که به آن مداحی می گویند. در این نوع نمایش روایتگر و یا قصه گو مدت بسیار زیادی، قریب به دو ساعت، در یک استراحتگاه و یا قهوه خانه به نقل روایت می پردازد و تنها تلاش می کند با حرکات دست مفهوم و منظور خود را برساند که این ویژگی در بازی روایتگر این نمایش هم مشهود بود. او به وسیله حرکات دست مفاهیم مدنظرش را بیان می کرد. اما این نمایش صرفاً به این روش نیست و گروه در تلاش بودند تا با استفاده از پرده خوانی ایران از تعداد بازیگر بکاهد و البته به نمایش های مشابه در کشورهای دیگر نیز توجه داشته است. اما نکته قابل توجه حضور یک بازیگر زن در نقش پرده خوان و یا مداح است.اما پرده خوان و یا مداح یک هم آوا هم دارد که مقابل صحنه در میان تماشاگران و در هیأت یک تماشاگر حضور داشت که به همخوانی آوازها با بازیگر می پرداخت. به نظر می رسد هم آوایی ذکر شده گاهی از تمرکز بازیگر و حتی تماشاگران می کاهد و سبب آشفتگی نمایش می شود. اما به لحاظ سمبولیکی شاید بتوان گفت نشانگر بعد مردانه پرسوناژ در کنار بعد زنانه و نهایتاً تکمیل وجود یک انسان با هویت دوگانه باشد. بنابراین گاه در حین خواندن یک شعر از زبان مداح زن، همخوان مرد نیز به طور موازی آن شعر را می خواند. اما یکی از بارزترین ویژگی های این نمایش بازی های زبانی و کلامی است. مداح زن، حین ایفای نقش های مختلف گاهی به کندی و گاهی با تندی دیالوگ ها و گاهی به صورت مقطع مقطع بریده بریده بیان می کند. همچنین گاهی واج های صدادار را کشیده و یا دفعتاً تکرار می کند که برگرفته از نحوه بیان پرده خوان در ایران و برخی از نمایش های چینی و ژاپنی، همچنین مداح در کشور ترکیه است.