امروز که ‌ بیست‌و‌نهم دی ماه می‌باشد را روز هوای پاک نامگذاری کرده‌اند و طبق رسالت سنگین مطبوعاتی‌ای که بر دوش ماست باید در مورد هوای پاک هم صحبت کنیم. هوای پاک خیلی چیز خوبی است و همه ما می‌دانیم که در یک هوای صاف، تمیز و بدون غبار بهتر می‌توان نفس کشید اما معلوم نیست چرا با وجود آنکه همه ما دل‌مان می‌خواهد هوای پاک داشته باشیم اما هوایمان هر روز آلوده‌تر می‌شود. میزان پاکی هوا بیشتر از آنکه به دل ما بستگی داشته باشد به لوله اگزوز ماشین‌ها و دودکش کارخانه‌هایمان بستگی دارد. بلانسبت مثل فضای سیاسی‌مان که بنا به رفتارهایی که داریم، هر روز تیره‌تر و آلوده‌تر می‌شود. یکی از این مراحل در زمینه هوای پاک، افشای راهکارهای دشمنان در این زمینه است. بعضی از راهکارهای دشمن برای داشتن هوای پاک که احتراز از آنها ضروری است از این قبیل هستند:

۱) کم کردن سفرهای درون‌شهری با تقویت ناوگان عمومی مسافربری به ویژه مترو.

۲) احداث تونل‌ها و پل‌های هوایی برای کوتاه کردن مسیر تردد خودروها.

۳) انتقال کارخانه‌ها، مراکز صنعتی و نظامی و امثال آنها به خارج از شهرها.

۴) افزایش پارک‌ها و فضاهای سبز (به جان مادرم منظوری ندارم!) درون شهرها.

۵) احداث جنگل‌های مصنوعی و کمربند سبز به دور شهرها (ایضا!).

۶) الزام خودروسازها به رعایت استانداردهای بالای کیفی در زمینه تولید گاز ناشی از سوخت موتور.

اما از آنجایی که ما به هوا، دل و روان‌مان به شدت پاک است، برای خنثی کردن این توطئه‌ها راهکارهای زیر را در پی گرفته‌ایم:

۱) ایجاد موانع عدیده برای توسعه مترو (مثل تهران) ‌ یا راه‌اندازی آن (مثل مشهد).

۲) به‌کارگیری دو برابر موانع گزینه قبلی برای حفر هر نوع پل یا تونل؛ از جمله اینکه اگر تونلی سه روز دیرتر از موعد به بهره‌برداری رسید، پوست مجری‌اش را در رسانه‌هایمان بکنیم.

۳) کشاندن هر چه بیشتر کارخانه‌ها و مراکز صنعتی به داخل شهرها.

۴) مالک شدن هر نوع زمینی که به درد فضای سبز شدن می‌خورد توسط ارگان‌ها، ساختمان‌سازی در پارک‌ها یا تجاوز به حریم آنها توسط نهاد‌های خودی.

۵ ) فروش و واگذاری زمین‌ها و حتی جنگل‌های حاشیه شهرها به ارگان‌های نورچشمی.

۶ ) از هفت دولت آزاد کردن خودروسازها از رعایت هرگونه استاندارد زیست‌محیطی.

محمود فرجامی