ارزش گذاری در زمینه های مختلف تحصیلی و تربیتی در خانواده و مدرسه مبنی بر معیارهای متفاوتی است. به عقیده کارشناسان، شیوه تربیت در محیط خانواده و نظام آموزشی نقش مهمی در ارتقای سطح پویایی دانش آموزان از دوران کودکی دارد.
برخی از کودکان بطور ذاتی انگیزه کافی برای انجام وظایف خود نداشته و در اصطلاح تنبل هستند، بی توجهی به شخصیت این کودکان و مقایسه آنها با دانش آموزان کوشا در راستای منفی،
نه تنها کمکی به آنها نخواهد کرد، بلکه باعث سرخوردگی آنها از ادامه فعالیت و تحصیل می شود.
تقسیم وظایف و خلق موقعیت و مسئولیت برای انجام کارهای مختلف در محیط های آموزشی از دیگر راهکارهای ارتقای انگیزه و سطح پویایی کودکان است. برخی والدین انتظار دارند فرزندان ، تنها کاری را انجام دهند که به آنها محول می شود. این در حالی است که کودکان باید قدرت انتخاب داشته و صاحب نظر باشند تا کاری به دلخواه خودشان انتخاب کنند به گونه ای که از عهده آن بخوبی برآیند.
بسیاری از کودکان به دلیل کاهش اعتماد به نفس و واکنش منفی بزرگترها از مسئولیت پذیری واهمه دارند. تشکیل گروه هایی که کودکان مسئولیت پذیر و کوشا با کودکان بی انگیزه در آن فعالیت دارند و در پایان کار گروهی مورد ارزیابی قرار می گیرد، سطح پویایی کودکان ضعیف را ارتقا می دهد.