بسیاری از آدمیان همان گونه که می بینند عمل می کنند و همان گونه که می شنوند، باور می کنند اما در واقع آنچه را که خود از جهان خارج ادراک می کنند، واقعیت می پندارند.
انسان ها همان گونه که اهل استدلال و حساب و کتابند، می توانند اهل تلقین و وسواس و خرافه هم باشند.
خصوصیات ذاتی، فرهنگی، اجتماعی، روحی و تربیتی می تواند میزان شدت تلقین و وسواس و خرافه را تعیین کند، اما زمانی این مشکل قابل تامل می شود که موجب بیماری خودتلقینی یا رمان تنی شود.
این نوع بیماری ها اختلالاتی است که فرد با نگرش به علائم و نشانه های مشابه در افراد مبتلا با تلقین و وسواس بیماری آن اشخاص را به خود نسبت می دهد و آن را حس می کند و این در حالی است که این بیماری وجود خارجی ندارد.
علائمی چون درد عمومی، مشکلات گوارشی، عدم توانایی صحبت کردن، تفکر داشتن غده ای درون بدن یا مغز، وجود بیماری صعب العلاج و MS ، فلج شدن نیمی از بدن و حتی احساس نابینا شدن را در این نوع بیماران می توان بیدار کرد.
بیمار در این گونه موارد از دردهای پراکنده قسمت های مختلف بدن شکایت دارد که به درمان هم مقاوم است و تا فلج شدن نیمی از بدن هم پیش می رود!
مشکلات گوارشی به صورت دردهای پراکنده شکم و احساس نا مطلوب در دستگاه گوارش بروز می کند.
گاه تفکر داشتن MS و شرح علائم آن توسط بیمار چنان قاطعانه بیان می شود که پزشک معالج را ملزم به بررسی های دقیق می کند و تمامی این اقدامات در حالی انجام می شود که در نهایت علائم و نشانه های قابل قبولی برای تشخیص بیماری خاص منطبق بر آزمایشات تشخیصی و بالینی وجود ندارد.
بیمار در وهله اول به متخصص داخلی مراجعه کرده و پس از بررسی های فراوان و متحمل شدن هزینه های گزاف هیچ بیماری در وی تشخیص داده نمی شود و او از این که کسی مشکل و بیماری اش را نمی تواند تشخیص دهد، شکایت دارد.
بیمار به جراح هم مراجعه کرده و اصرار به جراحی هایی دارد که ممکن است نیاز واقعی به آن نداشته باشد. اگرچه علائم بیماری مطرح کننده بیماری های داخلی یا جراحی است، ولی در واقع این بیماری مشخصه متخصصان مغز و اعصاب و روان پزشکان است.
علت واقعی این اختلالا ت، فاکتورهای شخصیتی، تجارب گذشته فرد، محدودیت توانایی در ایجاد ارتباط فکری، خلقی و اجتماعی، ترس بیش از حد از ابتلا به بیماری های صعب العلاج چون MS و سرطان و حتی تومورهاست.این گونه بیماری ها معمولا از سن ۳۰ سالگی به بعد شروع شده و تا چندین سال ادامه می یابد، ولی آنچه حائز اهمیت است تشخیص روان تنی بودن این علائم در مراحل اولیه بیماری است تا درمان مناسب انجام شود. زیرا اگر بیماری مزمن شود درمان آن از نظر روانی بسیار مشکل تر از درمان بیماری های صعب العلاج خواهد شد.

دکتر بهروز نیکنام