در سبک مدیریت استبدادی، همه تصمیمات برعهده مدیر است. این سبک مدیریت "فرمان و کنترل" (نظامی‌گری) است. تمرکز روی کار است. هیچ مساله شخصی نباید وارد کار شود. مزیت این سبک مدیریتی این است که تصمیمات سریع اتخاذ می‌شوند. عیب آن این است که این سبک مدیریت برای کارمندان سخت و استرس‌زا است.

در سبک مدیریت ارباب مآبانه، همه تصمیمات (یا اکثر آن‌ها) برعهده مدیر است اما در تصمیم‌گیری تمرکز روی منفعت کارمندان است. مزیت این سبک مدیریتی این است که کارمندان حس می‌کنند که آن بیزنس از آن‌ها حمایت و حفاظت می‌کند. عیب آن این است که کارمندان به فکر بیزنس نیستند و زیاد درگیر کار نمی‌شوند.

در سبک دمکراتیک، مدیر از همه تیم نظر می‌خواهد و اکثریت هستند که حکومت می‌کنند. معمولاً تصمیمات خوبی گرفته می‌شود و کارمندان خود را در کار شریک می‌دانند اما روند کار کند است و همیشه همه راضی نیستند.

در سبک منفعل، مدیر مسوولیت را به کارمندن واگذار می‌کند. مزیت آن این است که کارمندان معمولاً پیشرفت می‌کنند و چیزهای زیادی یاد می‌گیرند. عیب آن این است که جهت کار پراکنده است و ممکن است اشتباهات زیادی رخ دهد، چون هیچ مدیر مشخصی وجود ندارد.

مدیران معمولاً برحسب موقعیت از بیشتر از یک سبک مدیریتی استفاده می‌کنند. اگر ایده‌پردازی درمورد یک محصول جدید کار امروز است، مدیر احتمالاً از سبک دمکراتیک یا منفعل استفاده می‌کند. اگر قرار است درمورد اخراج یا نگه داشتن یکی از کارمندان تنبل تصمیمی‌گرفته شود، مدیر ممکن است از سبک استبدادی یا ارباب مآبانه استفاده کند.

در اکثر بیزنس‌های کوچک، معمولاً خود مالک بیزنس مدیر است. شما هم در کار خود باید اول درمورد سبک‌های مختلف مدیریتی اطلاعات داشته باشید و کیفیت هرکدام را بدانید و بعد در موقع مناسب از سبک‌های مختلف استفاده کنید.