در فرآیند تربیت دینی فرزندان، نکات کلیدی وجود دارد که مرکز پژوهش های حوزه علمیه قم به آن ها این گونه اشاره می کند ؛

۱ ) تناسب داشتن آموزش های دینی و مذهبی با مقتضیات سنی و میزان رشد عقلی و ذهنی فرزندان.

۲ ) توجه به تبیین و روشن شدن ابهامات و سوالات فرزندان در مسائل دینی و شرح صحیح علل انجام فرائض و وظایف دینی.

۳ ) پرهیز از کاربرد تلقین های محض و ایجاد عادت های انفعالی و مکانیکی در رعایت دستورهای دینی.

۴ ) استفاده از روش های غیرمستقیم و غیرکلامی در امر تربیت دینی به خصوص دقت در اجرای صحیح روش الگویی از سوی والدین و مربیان.

۵ ) ایجاد زمینه در فرزندان برای طرح سوال و فحص در مسائل دینی و ارائه پاسخ های سنجیده از سوی والدین و مربیان.

۶ ) ارتباط دادن تربیت دینی به همه جنبه های تشکیل دهنده وجود؛ نظیر جسمی، عقلانی، عاطفی و اجتماعی و...

۷ ) دوری از تحمیل آموزش های دینی به فرزند و اجتناب از کاربرد روش های کاملا بیرونی در به اصطلاح «دینی بارآوردن آن ها».

۸) ایجاد زمینه برای برخورد عاقلانه و توام با تفکر از سوی فرزندان با طبیعت و اسرار آفرینش به نحوی که از آن ها خواسته شود در پدیده ها و آفریده های خلقت توجه کنند و خود به قضاوت درباره آفریدگار جهان و هدف آفرینش بپردازند.

۹) معرفی اسوه ها و الگوهای دینی که در این موارد لازم است به شرایط و مقتضیات سنی، عقلی، عاطفی و... فرزندان کاملا توجه شود.

۱۰) ایجاد هماهنگی و سنخیت در روش ها و شیوه های تربیت دینی از سوی والدین ، اولیای مدرسه و دست اندرکاران تهیه وتدوین برنامه های صدا و سیما