حاج اسماعیل رضایی فرزند لطف الله متولد ۱۳۰۴ ش در تهران، از دوران نوجوانی به شغل بارفروشی در میدان میوه و تره بار تهران روی آورد. مقلد امام خمینی بود و در رسیدگی به خانواده های بی سرپرست نهایت تلاش را می نمود. در ساخت مسجدی در محله بیسیم نجف آباد تهران همت گماشت و بسیاری از مساجد بر اثر مساعدت و همراهی او فرش شده بود. او یکی از عناصر اصلی پخش اعلامیه های حضرت امام(ره) در سطح تهران بود و در سازمان دادن هیئتهای مذهبی در روزهای تاسوعا و عاشورای ۱۳۴۲ نقش موثری داشت. وی در سال ۱۳۳۹ به حج مشرف شد. رفاقت او با طیب حاج رضایی – همکار میدانی– قدمتی ۲۰ ساله داشت.۱ از جمله کارهای عام المنفعه و خدمات بسیار مهم او می توان به احداث حدود ۳۰۰ خانه دو اتاقه در جنوبی ترین نقطه های تهران جهت اسکان زنان منحرف به منظور ارشاد و هدایت آنان توسط دو تن از خانمهای بزرگ، تحصیلکرده و وزین و متدین تهران اشاره کرد که پس از حصول اطمینان از اصلاح آنان شرایط ازدواجشان را با عده ای از کارگران شهرستانی که در میدان بار کار می کردند با قول مساعدت نسبت به تأمین مسکن و شغلی مناسب در میدان با تفکیک سند خانه به تساوی بین زن و مرد فراهم می ساخت.
به هنگام تحریم خرید و فروش و مصرف پپسی کولا توسط مراجع تقلید &#۵۹۴۵۰; به علت وابستگی مالک آن به فرقه بهائیت، و صرف بخشی از درآمد آن در راه مبارزه با اعتقادات مذهبی شیعیان&#۵۹۴۵۰; یک تظاهرات با شکوه مذهبی بر ضد بهائیها سامان داد. و در بنای مسجد صاحب الزمان(عج) واقع در خیابان آزادی نقش اساسی داشت. ارتباط او در بین روحانیت، عمدتاً با مرحوم لاله زاری بود. او و یارانش شبهای جمعه با آقای سید مهدی لاله زاری جلسات بسیاری داشتند. ایادی دستگاه، ظاهراً بیش از هر چیز، به علت نقشی که او بر ضد بهائیها در چراغانی و بنای مسجد صاحب الزمان داشت از شخص وی انتقام گرفتند.۲ پس از قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که رژیم شروع به دستگیری سران بازار و میدان تره بار نمود، در مرداد همان سال در پاساژ نیمه کاره اش واقع در میدان شوش تهران دستگیر شد. سرانجام به جرم رابطه با آیت الله امام خمینی(ره)، اقدام علیه امنیت ملی و ایجاد بلوا و تحریک اهالی به جنگ و قتال با سلطنت مشروطه ایران در دادگاه بدوی و تجدید نظر &#۵۹۴۵۰;علیرغم اعتراض مردم تهران و اقدام علما و آیت الله بهبهانی به ممانعت از اجرای حکم &#۵۹۴۵۰; در سحرگاه یازدهم آبان ۱۳۴۲ در سن ۳۸ سالگی اعدام شد.۳ اعدام وی موجب تأثر شدید حوزه علمیه قم شد که برای اولین بار حوزه علمیه قم و دروس دینی برای غیر روحانی یکپارچه تعطیل شد و این در حالی بود که ساواک با پخش این مطلب که «حوزه به خاطر لوطی ای عکس العمل نشان نخواهد داد »، سعی در تحقیر این شهید داشت.
با همه اختناقی که رژیم اعمال کرده بود، در سرتاسر کشور برای تجلیل از وی مجالس ختم برپا شد.۴ و در هفتم شهادت آنان جمعی از مبارزان سرشناس و متدین بازاری و روحانی با عنوان « هیئتهای مؤتلقه اسلامی» اعلامیه ای صادر کردند.۵ حاج اسماعیل رضایی به هنگام اعدام از روحیه ای قوی برخوردار بود چنانکه از عکاسان و خبرنگاران خواسته بود که دوربینشان را خوب تنظیم کنند و عکس زیبایی از وی بگیرند. آنها به او می گویند حالا می خواهند تو را اعدام کنند و تو دیگر زنده نیستی که عکس خودت را ببینی. او می خندد و به عکاسها می گوید شما نمی فهمید اگر این عکسها را خوب بگیرید در آخرت به ما نشان می دهند.۶ در وصیت نامه اش که شب اعدام تنظیم کرد، اسامی طلبکاران،بدهکاران و بدهی بابت قضای نماز و روزه اش را نوشته بود. متن آن وصیت نامه در روزنامه ها چاپ شد. .وصایای مالی او حدود یک میلیون تومان برآورد می شد که در آن زمان پول هنگفتی بود.۷