کودکی، یعنی از تولّد تا سه سالگی به دوره ی غذا دادن مشهور است. در این دوره سرنوشت کودک تعیین نمی شود؛ امّا مقدّمات این کار فراهم می شود. در این سال ها کودک از نظر راه رفتن و سخن گفتن، پیشرفت های زیادی می کند.
پدر و مادر در این دوره به همه ی کارهای کودک توجّه می کنند. آنان باید به خصوص، به هوش و قدرت حرکتی کودک توجّه کافی داشته باشند تا فرزندان به طور طبیعی رشد کنند.
والدین در این دوره ی مهم، قدم به قدم با رشد جسمی و ذهنی کودک، پیش می روند؛ بنابر این باید با مراحل رشد کودک، آگاهی و آشنایی کامل داشته باشند.
مرحله ای که بین سه تا هفت سالگی ادامه دارد، مهم ترین و برجسته ترین مرحله ی دوران کودکی است. در این مرحله، تربیت و پرورش شخصیّت کودک، خیلی مهم تر از دوره ی قبلی است.
در این دوره تربیت صحیح می تواند روح کودکانه را در کمال آزادی پرورش دهد.
دوران کودکی، بسیار مهم و سرنوشت ساز است؛ زیرا در این دوره عواملی وجود دارند که در سنین دیگر وجود ندارند یا اندازه ی آن خیلی کم است. والدین در دوران کودکی وظیفه ی اساسی و مهمّی را در تربیت فرزندان برعهده دارند و مسئولیت مادر، در این دوره اهمّیّت خاصّی دارد.در دوران خردسالی پدر باید در کنار مادر به امر تربیت فرزند کمک کند. یکی از دانشمندان می گوید: اگر مادر و پدر برای تربیت طفل با هم متّحد و یک زبان نباشند، کودک معمولاً بداخلاق و زشت رفتار بار می آید و حتّی حسود، دروغگو، لجباز و کینه توز می شود.

تهیه و تنظیم:عبدالرضا کریم زاده