برای نسل ما که سال ۱۳۶۰ تازه ۵ ۴ ساله بودیم، خیلی چیزها مفهومشان فرق می کرد، آن وقت ها آنقدر بچه بودیم که نه می دانستیم، وزیر دفاع بودن چقدر می تواند، سمت مهمی در یک کشور باشد و نه می توانستیم بفهمیم اگر یک عضو کابینه دفتر کارش مناطق عملیاتی باشد چه هنری دارد.
آن وقت ها برای ما که ساکن غرب کشور بودیم، زندگی خلاصه می شد در زیرزمینی که جلوی پنجره هایش را گونی های شن گرفته بودند، اما زندگی برای ما جریان داشت، بازیگوشی هایمان سر جایش بود و شیطنت های کودکانه مان رو به راه. اما ته چهره بزرگترها احساسات عجیب و غریبی موج می زد. آنها بیشتر از ما می فهمیدند و وقتی زمین و زمان پس از آژیر قرمز می لرزید، ما را محکم تر بغل می کردند.
آن روزها تا دلتان بخواهد، خبر بود که می رسید، ما که نمی فهمیدیم و سرگرم بازی های خودمان بودیم، اما خیلی از نام ها را می شنیدیم، ته ذهن مان این نام ها می ماند تا با ما بزرگ شوند و سال های سال بعد، تازه بفهمیم چرا این نام ها اینقدر مهم بوده اند، چرا وقتی گوینده خبر اطلاعیه امام (ره) را به مناسبت شهادت چمران می خواند، همه خانواده ماتم زده بودند. انگار برادر یا پدرشان را از دست داده بودند. چرخ روزگار اما باید می چرخید، مثل همیشه تقویم ها باید ورق می خوردند و ما باید بزرگ می شدیم.
خیلی از هم بازی های آن وقت هایمان اما، زیر آوار جا ماندند. ما بزرگ شدیم، خواندیم، نوشتیم و بعد تازه فهمیدیم ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ چه اتفاق افتاده که امام(ره) آن اطلاعیه تاریخی را نوشته است: «هنر آن است که بی هیاهوهای سیاسی و خودنماییهای شیطانی، برای خدا به جهاد برخیزد و خود را فدای هدف کند نه هوی، و این هنر مردان خداست.او [چمران] در پیشگاه خدای بزرگ با آبرو رفت.» تازه فهمیدیم چمران چه کسی بوده، چه سالی به دنیا آمده و از چه زمانی با مبارزه آشنا شده و تمام عمرش را در چه راهی گذرانده است.
هر چه قدر بزرگ تر شدیم، چمران برای ما بیشتر اسطوره شد، با آن سیمای منحصر به فردش با آن آرامشی که (در همه عکس های بر جا مانده از او) در صورتش موج می زند. چمران برای نسل ما یک اسطوره بود، هست و خواهد ماند، حالا پس از ۲۸ سال وقتی به ۳۱ خرداد می رسیم تازه مثل آن سال ها، همان طور که دل بزرگ ترها می گرفت، دلمان می گیرد، چمران یکی از اسطوره های نسل ماست.

شهریار محمدی