وقتی در مواجهه با بحران، به ویژه بحرانی گروهی قرار می گیرید، اولین واکنش تان چیست؟ ترس، عصبانیت، پنهان شدن، جستجو برای یافتن مقصر، حاشیه سازی، شناسایی مجاری گریز از وضعیت (فرافکنی، دلیل تراشی، انفعال و...)؛ مدیریت بحران(حفظ آرامش، علت شناسی بحران، شناسایی تهدید ها و یافتن راهکارهایی برای تبدیل کردن آن ها به فرصت) یا گرفتن ماهی از آب گل آلود؟
هر یک از ما در طول زندگی خود بحران های زیادی را از سر گذرانده ایم. برخی از ما در مواجهه با بحران ها چنان گیرنده های عاطفی مان تحت تاثیر قرار می گیرد که مجال تفکر عاری از احساسات تند و زود گذر را از دست می دهیم. برخی دیگر سعی می کنیم به خود دلداری بدهیم که پایان شب سیه سپید است و برخی دیگر به راه های چاره می اندیشیم.
در یک بحران با ابعاد اجتماعی مهمترین قوت قلبمان هم سرنوشتانمان هستند: یعنی اینکه ما در این جزیره تنها نیستم. هرچه ابعاد اجتماع درگیر در بحران، بزرگتر باشد گمان می کنیم که سهم ما از تبعات بحران کمتر است. در این جزیره بحران زده برخی دید خردنگر دارند و برخی کل نگر. برخی فقط به نجات خود می اندیشند و برخی در اندیشه ساختن قایقی برای همه، آستین های همت را بالا می زنند.
بسیاری معتقدند تنوع عکس العمل ها ریشه در این واقعیت دارد که شناسنامه های ژنتیکی و محیط رشدمان باهم فرق می کند. اما به قول ویکتور فرانکل انسان چیزی بیش از وراثت و محیط است.