به موجب ماده ۱۱۱۹ قانون مدنی هر گاه ضمن عقد ازدواج یا عقد لازم دیگر شرط شود اگر شوهر، زن دیگری بگیرد یا در مدت معینی غایب شود یا ترک انفاق (خرجی) کند یا علیه حیات زن سوء قصد یا سوء رفتاری کند که زندگانی آن ها با یکدیگر غیرقابل تحمل شود، زن وکیل و وکیل در توکیل باشد (حق انتخاب وکیل داشته باشد) که پس از اثبات تحقق شرط در محکمه و صدور حکم نهایی خود را مطلقه سازد، به موجب ماده ۱۱۳۰ قانون مدنی در صورتی که دوام زوجیت موجب عسر و حرج زوجه باشد وی می تواند به دادگاه مراجعه و تقاضای طلاق کند، چنان چه عسر و حرج در دادگاه ثابت شود دادگاه می تواند زوج را اجبار به طلاق کند و در صورتی که اجبار ممکن نباشد زوجه به اذن حاکم شرع طلاق داده می شود.

به موجب تبصره ماده مذکور، عسر و حرج به وجود آمدن شرایطی می باشد که ادامه زندگی را برای زن با مشقت همراه کرده و تحمل آن مشکل باشد و موارد ذیل در صورت احراز توسط دادگاه از مصادیق عسر و حرج باشد.

ترک زندگی خانوادگی توسط زوج حداقل به مدت شش ماه متوالی یا نه ماه متناوب در مدت یک سال بدون عذر موجه.

اعتیاد زوج به یکی از مواد مخدر یا ابتلای وی به مشروبات الکلی که به اساس خانوادگی خلل وارد کند در صوتی که زوج به تعهد خود عمل نکند یا پس از ترک دوباره به مصرف مواد مذکور روی آورد، بنا به درخواست زوجه طلاق انجام خواهد شد.

محکومیت زوج به حبس ۵ سال یا بیشتر.

ضرب و شتم یا هر گونه سوء رفتار مستمر زوج که عرفا با توجه به وضعیت زوجه قابل تحمل نباشد.

ابتلای زوج به بیماری های صعب العلاج روانی یا ساری یا هر عارضه صعب العلاج که زندگی را مختل کند. موارد مندرج در این ماده مانع از آن نیست که دادگاه در دیگر مواردی که عسر و حرج زن در دادگاه احراز شود، حکم طلاق صادر کند.

رضایی