بستر فعالیت های علمی بیش از پیش فراهم شده است و گویا هر روز گسترش افقی و عمودی تفاهم ها در سطوح خرد و کلان بیشتر و بیشتر می شود.شاید بد نباشد از گذشته نه چندان دور بحث را آغاز کنیم که برای تولید علم یا دانش، اهالی این سرزمین نه فقط فضایی نداشتند که با مخالفت های بسیاری هم روبه رو می شدند و دولتمردان می گفتند که با واردات، همه مشکلات حل می شود، قیمت نفت هم که مددکار بود.پس از انقلاب هم شرایط تحمیل جنگ شاید مجالی برای پرداختن همه جانبه به تحقیق و پژوهش و نوآوری باقی نگذاشت تا این که بازسازی فضای دانشگاه ها و تربیت دانشمند در کشور مورد توجه ویژه قرار گرفت.
موسساتی همچون رویان تاسیس و آزمایشگاه ها تجهیز شد و استادان برای نوآوری و تحقیق، به فضای علمی کشور امیدوار شدند.سیر تحقیق و پژوهش های اغلب غیرکاربردی به سمت کاربردی شدن گرایش پیدا کرد و در برنامه های توسعه به ویژه برنامه چهارم و سیاست های ابلاغی برنامه پنجم، سهمی برای این رویکرد مشخص شد.اکنون از پرتاب ماهواره امید یا کاربردهای سلول های بنیادی، می توان دریافت که قابلیت ها و استعدادهای محققان و مغزهای ایران برتر از آن است که قابل محدود سازی و محصور شدن باشد.ایران با فضای ایجاد شده در زمینه پژوهش و تحقیق برای آینده کشورهای اسلامی، نقطه امید قابل اتکایی محسوب می شود.
اکنون فعالیت ها در حوزه دانش و پژوهش در کشور چنان در حال گسترش است که اگر مدارس و جوانان ما بیش از محفوظات به تحقیقات روی آورند دیگر نه از هر شهر و روستایی که از هر مدرسه ای، نخبگانی صاحب مدال می شوند و اختراعی عرضه خواهند کرد. در همین راستا رسانه ها و به ویژه صداوسیما باید با عمومی کردن تحقیق و پژوهش در همه عرصه ها، تفکر«ما می توانیم» را بسط و گسترش دهند و مسئولان نیز نباید از این اصل مهم، یعنی بنیادی کردن دانش و تحقیق های کاربردی، غفلت ورزند چرا که ثروت و قدرت در این رویکرد به دست می آید. نقشه جامع علمی کشور هم نویدبخش آغاز راه پر رهرو ایران اسلامی در مسیر توسعه و پیشرفت قلمداد می شود.