عرض شود ما ایرانی ها یکی از چراغ قرمزهایمان همین مرده پرستی مان است.این را هم بیش از هزار بار به ما گوشزد کردند ،به خصوص درباره هنرمندان مان.ولی از آنجا که لنگه ما فقط خودمانیم.همینطور ادامه می دهیم این فن را...خدا رحمت کند خسرو شکیبایی را،که رفتنش واقعا مصداق این دلنوشته زنده یاد قیصر بود که ، ناگهان چقدر زود دیر می شود...از زمان فوت این هنرمند چپ و راست صدایش در قالب دکلمه از صدا و سیما پخش میشود که شنونده مخاطب ،واقعا فقدان و کمبودش را در میان هنرمندان حس می کند. نمی دانیم این صدا تا خودش بود چرا نبود؟

مینا ضرابی