حمایت از ساخت و نمایش فیلم های فرهنگی و هنری که به طور معمول از آن ها با عنوان «سینمای متفاوت» یا «سینمای دیگر» یا فیلم هایی با مخاطبان خاص نام برده می شود، امری ضروری است که بیش از هر مسئول و نهاد خاصی، این وظیفه ی خطیر بر دوش مسئولان سینمایی کشور سنگینی می کند.
شیرینی کار، زمانی بیش تر و گواراتر خواهد شد که با حمایت های جدی تر از سینمای فرهنگی و هنری، شرایط مناسب تری برای پخش و نمایش خوب این گونه آثار در سالن های خوب فراهم شود.
وقتی آشکارا پذیرفته می شود که سینما یک هنر برتر است و بر کارآمدی بی رقیب رسانه ی سینما در روایت واقعیت و حقیقت نیز مُهر تأیید می زنند، از دو سو، کار برای سازندگان فیلم های فرهنگی و هنری و مسئولان سینمایی کشور سخت تر می شود، چرا که در نخستین گام، نهادها و مؤسسه های نظارتی و حمایتی وابسته به معاونت امور سینمایی از اداره ی کل ارزشیابی و نظارت سینمای حرفه یی و نمایش خانگی گرفته تا دفاتر طرح و برنامه ریزی و آموزش و پژوهش و هم چنین مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، انجمن سینمای جوانان و ... که وظیفه ی حمایت از این نوع سینما را بر عهده دارند و در نقطه ی مقابل نیز فیلمسازانی که دلشان برای دوام و بقای سینمای ملی می تپد، موظف هستند که در تحقق تکالیفی چون هویت گرایی، واقع نگری و امیدآفرینی و پرهیز از نمایش جذابیت های کاذب در فیلم هایشان گام های بلندتری بردارند.
اگر سینمای ملی را سینمایی مبتنی بر فرهنگ و هویت ملی بدانیم، می توان چنین انتظار داشت که سینمای ملی می تواند در عمل، تسهیل کننده ی سیاست های فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی جامعه ی ما بوده و در نمایش پیشرفت ها و توسعه ی ملی و تأمین منافع، مصالح و امنیت ملی ما نیز پیشگام باشد.
نمایش غریبانه و مهجور یک فیلم فرهنگی با محتوا و درونمایه ی قابل اعتنا در یکی دو سالن، آن هم در فرصتی محدود، نه تنها نشانی از توزیع پررونق چنین آثاری را با خود به همراه ندارد، بلکه اولین نشانه های پیدایش دلسردی و یأس در میان فیلمسازانی است که در پی دستیابی به فیلم خوب به عنوان تولیدی ارزشمند، آستین همت بالا زده اند و به تولید فیلم روی آورده اند. این دلسردی نقطه ی آغاز بی انگیزگی و غیرفعال شدن کسانی است که هم به ارتقای فرهنگی سینمای ایران دل بسته اند و هم به رونق اقتصادی آن چشم امید دارند.
وقتی که حمایت از تولیدات فاخر سینمایی یکی از برنامه های جدی و عملی میان مدت معاونت سینمایی برای ارتقای کیفی سینمای ملی ما به حساب می آید، پیشاپیش می توان امیدوار بود که سازندگان فیلم های فرهنگی و هنری از این پس نباید مهجور بمانند. به همین روی، انتظار نابه جایی نخواهد بود که برای نمایش همگانی فیلم های فاخر نیز تمهیدات مناسبی اندیشیده شود تا نمایش نامناسب این گونه آثار، در کنار شکست تجاری و اقتصادی این فیلم ها به دلشکستگی و ناامیدی فیلمسازان منجر نشود!
واقعیت این است که در جریان تولید هر فیلم، گروه ها و صنف های بی شماری به طور مستقیم و یا غیرمستقیم ایفای نقش می کنند تا یک فیلم برای پخش و نمایش آماده شود؛ از این حیث میان یک فیلم تجاری با مخاطب عام و یک فیلم فرهنگی و هنری با مخاطب خاص نمی توان تفاوتی قایل شد، یعنی به بیانی دیگر با ساخته شدن یک فیلم فرهنگی نیز افراد مختلفی از اصناف مختلف سینمایی به کار و تلاش واداشته می شوند تا چراغ تولید فیلم و سینما روشن باقی بماند اما شیرینی کار، زمانی بیش تر و گواراتر خواهد شد که با حمایت های جدی تر از سینمای فرهنگی و هنری و ایجاد شرایط مناسب تری برای پخش و نمایش خوب این گونه آثار در سالن های خوب بتوانیم میان تماشاگران عام سینما با فیلم های متفاوت نیز در درازمدت آشتی و آشنایی عمیق تری ایجاد کنیم.

عزیز الله حاجی مشهدی