آیا فرزندتان به اندازه کافی بزرگ شده که بتواند به تنهای در خانه بماند؟ چگونه می توان به این مسئله پی برد؟
طبق نظر کارشناسان، ۵/۳ میلیون نفر از کودکان پنج تا دوازده سال (به خصوص ۱۱ تا ۱۲ سال) در حدود یک ساعت از روز را بعد از مدرسه به تنهائی می گذرانند. متخصصین معتقدند که بیشتر کودکان در این سن آمادگی کامل برای مستقل بودن را ندارند.
بسیاری از کودکان ۱۲ـ۱۱ ساله قرارهائی برای بعد از مدرسه می گذارند که نشان دهنده این است که آنها می توانند تا حدی روی پای خود بایستند. به نوجوانان اجازه دهید که برای لحظاتی کوتاه هم که شده مستقل باشند، با این کار آنها می توانند اعتمادبه نفس خود را تقویت کنند. به آنها یاد دهید که چگونه از خود مراقبت کنند، اما در عین حال آنها را از خطرهائی که تهدیدشان می کند، آگاه سازید. بنابراین، اگر فرزندتان ادعا کرد که به اندازه کافی برای مراقبت از خود بزرگ شده است، چه تصمیمی می گیرید؟ شما باید به نقاط ضعف و قوت و خلق و خوی شخصی فرزندتان توجه کنید. احتمالاً احساس امنیت بیشتری می کنید اگر در کنار چند همسایه خوب، دوستان و یا اقوام نزدیک زندگی کنید تا این که خانه تان در جائی دور و پرت و یا پر از آپارتمان های بدون سکنه باشد.
بعضی از کودکان ۱۱ ساله ممکن است از تنها بودن در خانه لذت ببرند و احساس آزادی و استقلال کنند در صورتی که برخی دیگر احساس تنهائی و وحشت می کنند.
برای پی بردن به احساس فرزندتان در مورد تنها بودن با او صحبت کنید. به نظر کارشناسان، بسیاری از آنها اگر از تنهائی بترسند به والدینشان می گویند.
همچنین شما نیز باید به آسودگی خیال خود فکر کنید. اگر هنگام فیلم دیدن در سینما احساس گناه می کنید و یا به خاطر نگرانی در مورد فرزندتان در محل کارتان تمرکز کافی ندارید، مطمئناً شما آمادگی کامل برای این کار را ندارید حتی اگر فرزندتان بخواهد.
آیا او می تواند مسئولیت پذیر باشد؟ شما باید دریابید که آیا فرزندتان به اندازه کافی برای مراقبت از خود عاقل و بالغ شده است؟ آیا او از عهده کارهائی که شما به او محول کرده اید برمی آید؟ (آیا به خاطر دارد که چه کارهائی از او خواسته اید، مانند: جمع کردن تختخوابش و یا خرده کاری های مربوط به خود) آیا او به راحتی و دقت می تواند در مورد مسائل پیش آمده فکر کند؟ آیا از قدرت بینائی و شنوائی خوبی برخوردار است؟ بعضی از کودکان آن چه را که شما چند دقیقه پیش به آنها گفته اید فراموش می کنند. اگر فرزندتان این گونه است او احتمالاً به مراقبت و سرپرستی بیشتری نیاز دارد.
اگر مطمئن شدید که فرزندتان آمادگی کامل برای تنها بودن را دارد، به آرامی به او مسئولیت های جدید بدهید. این کار را با نیم ساعت در روز شروع کنید. کم کم می توانید زمان تنها بودن او را بیشتر کنید ولی کارشناسان می گویند که ۲ الی ۳ ساعت بیشترین زمان است که می توان کودکان را در این سن تنها گذاشت. البته هر کودکی که تنها در خانه می ماند باید بداند که در هنگام آتش سوزی جراحت و یا حوادث دیگر چه کارهائی انجام دهد. به او در مورد یک سری از این مسائل اطلاعات بدهید و یا شماره تلفن های ضروری را برای او یادداشت کنید. جعبه کمک های اولیه را در دسترس قرار دهید و حتی اگر لازم شد بعضی از کارها را به صورت عملی به او نشان دهید، مثلاً اگر برق قطع شد یا لوله ترکید چه کار کند؟
آیا می دانید که او در تنهائی چه کارهائی انجام می دهد؟ کودکانی که با دوستانشان بدون برنامه این طرف و آن طرف می روند احتمالاً بیشتر از کسانی که در خانه تابع یک قانون و مقررات خاصی هستند، دچار مشکل و دردسر می شوند. کودکان باید همیشه حضور والدین را در خانه حس کنند حتی اگر حضورشان فیزیکی نباشد. آنها باید وظایف خود را بدانند که چه کنند و چه کاری را نباید انجام دهند. به فرزندانتان بگوئید که چه انتظاراتی از آنها دارید. آیا پس از مدرسه مستقیم به خانه می آیند؟ آیا تکالیفشان را قبل از برگشتن شما انجام می دهند؟
مطمئن شوید که فرزندتان خیلی راحت و سریع می تواند از عهده کارها زمانی که شما منزل نیستید برآید. و شما نیز می توانید با تلفن او را کنترل کنید. با این روش والدین به خوبی می توانند احساس آرامش کنند و بدانند که همه چیز به نحو احسن پیش می رود.
قوانین خانه
قبل از این که فرزندتان را در خانه تنها بگذارید قوانینی را برای او مشخص کنید، قوانینی نظیر: آیا اجازه دارد کسی را به منزل بیاورد؟
آیا اجازه دارد در خانه را به روی کسی باز کند؟
آیا می تواند جواب تلفن را بدهد؟
چه کارهائی می تواند انجام دهد؟ آیا با اجازه شما می تواند به اجاق گاز یا مایکروفر دست بزند و یا ممکن است که شما به او اجازه استفاده از کامپیوتر و یا تماشای تلویزیون را بدهید.

منبع: Parents
رزیتا شاهرخ