آبان پارسال، صبح روز هشتم با بدترین خبری که می شد، شروع کردیم قیصر امین پور خسته از دنیا و اهلش بال کشید و رفت تا آن سوی بودن ها. و ما یک سال است حسرت شعرهایی ی را می خوریم که بر زبانش جاری نشد.
آبان امسال، همین دیروز باز مرگ سراغ شاعران آمد و دست خوش سلیقه اش، شاعری را با خود برد که یک عمر از دغدغه های شریف و بلندش گفت.
طاهره صفارزاده که ذره ذره در کلمات تحلیل رفت، با شعرهایش و ترجمه هایش از قرآن، دریچه های وسیع و بهشتی از واژگان آسمانی روبه روی چشم هایی گذاشت که تا همیشه تشنه کام معرفت هستند.
بی مهری های آبان، با رفتن صفارزاده درست در سالگرد قیصر کامل شد و از امروز هرگاه تقویم را بگشاییم به هشتمین ماه سال که برسیم، هزاران حسرت است که از دل های تنگ برمی آید، دل هایی که برای صفای خاطر قیصر و بی قراری روح صفارزاده می تپد و خواهد تپید.
صفارزاده در شعر، راهگشای تجربه هایی عمیق و بزرگ بود. او اگر چه از مذهب می گفت و تا پای جان بر اعتقاداتش پای می فشرد، هیچ گاه در بن بست سنت های ادبی متوقف نشد.
شعر مذهبی بی گمان تا همیشه وامدار اوست، چرا که نشان داد سخن گفتن از مذهب به معنای چشم پوشیدن از حرف هایی از جنس زمانه نیست و می توان در قالب های نو و گاه بسیار نو و حتی مدرن تر از مدعیان مدرنیسم اعتقادات کهن و ماندگار را بیان کرد.
صفارزاده برای بسیاری از شاعرانی که نسل های پس از او به عرصه شعر آمدند، نمونه ای بود از هنرمندی متعهد و معتقد که با تمام وجود به آنچه می گفت و می سرود معتقد بود.رفتار او دربرخورد با صاحبان ثروت و قدرت و بی اعتنایی اش به دنیا، مقام و تیتر چنان بود که همه آنهایی که خواه ناخواه به چرب و شیرین عنوان های دنیوی آلوده بودند، از نام و کلماتش چشم می زدند.
او بی آن که در چنبره شعار و هیاهو گرفتار آید، با سرودنش، ترجمه هایش، نقدهای بی پروایش، برآشفتن در برابر بی عدالتی ها و دنیاطلبی ها سرافرازانه از حرمت شعر و حیثیت انسان دفاع کرد و پلشتی «مردان منحنی» را با زبانی بی پروا در شعرش نشان داد؛ وقتی می سرود:
... و نقش این هزاره
انسان منحنی ست
مردی که خم شده ست
که سکه را بردارد ...
و کلمات گواهند که او هیچ گاه در برابر صاحبان سکه و قدرت سرخم نکرد.

آرش شفاعی