گیاهی است درختچه ای به ارتفاع ۶ - ۳ متر با برگ های ساده سرنیزه ای به طول ۱۰ - ۷ سانتی متر، نوكدار، در قاعده گره ای و عموماً به صورت دسته های سه تایی در هر گره، برگ های له شده این گیاه بوی خوشایند لیمو را دارد. گل آذین انتهایی و به صورت خوشه های باریك، جام گل كوچك و به طور مشخص واجد دولب، ارغوانی رنگ پریده، میوه هستكی و واجد ۲۱ عدد بذر است. برگ ها بخش دارویی این گیاه را تشكیل می دهد و بویی شبیه به بوی لیمو دارد. برگ ها را در اواخر تابستان جمع آوری می كنند. پودر برگ گیاه به لیمو به رنگ سبز مات و دارای بوی معطر، طعم آن تند و كمی تلخ است. به لیمو، بومی آمریكای جنوبی بوده و به طور طبیعی رویش آن در شیلی، پرو و آرژانتین گزارش شده است. امروزه به علت زیبایی و عطر دلپذیری كه دارد در غالب نواحی گرم و معتدل مانند نواحی مدیترانه ای اروپا پرورش می یابد. در ایران هم نمونه هایی از آن را آورده و در استان های شمالی و باغ ها كشت داده اند ولی بومی ایران نیست. ماده متشكله اصلی برگ گیاه به لیمو را اسانس به میزان ۵/۰ درصد تشكیل می دهد. این اسانس سبك تر از آب بوده، رنگ آن زرد مایل به سبز روشن و با بویی مشابه لیمو است. از به لیمو در درمان سوءهاضمه، نفخ، سردردهای یك طرفه، دردهای عصبی، سرگیجه و علائم سرماخوردگی استفاده می شود. همچنین به عنوان ادویه در مصارف خانگی مصرف دارد. اسانس به لیمو دارای خواص باكتری كش و حشره كش بوده و همچنین در عطرسازی از آن استفاده می شود. در بیماران دچار نارسایی كلیوی و همچنین طی دوران آبستنی و شیردهی می بایست از مصرف مقادیر زیاد به لیمو اجتناب كرد. استفاده موضعی اسانس به لیمو ممكن است باعث حساسیت پوستی شود. برگ و اسانس به لیمو را باید دور از نور، در جای خنك و در ظروف در بسته نگهداری كرد. از فرآورده های موجود در بازار آن می توان به چای ورون اشاره كرد.