در آوریل ۱۹۸۶ یک دانشمند سویسی به نام (ژرژبدنورز) و دستیار آلمانیش موسوم به (کارل مولر) موفق به آزمایش جسمی شدند که در ۲۳۸ درجه زیر صفر دارای خاصیت فوق هادی است و به خاطر این کشف جایزه نوبل گرفتند، اما اندکی نگذشت که در آمریکا، پژوهشگر دیگری به نام (چینگ ـ وو ـ چو) پس از مدت ها آزمایش، بر ترکیب جداگانه ای دست یافت که در برودت ۱۸۳ درجه زیر صفر خاصیت فوق هادی پیدا می کند. این جسم را به راحتی می توان باسیستم ازت مایع در برودت مطلوب قرار داد.
یکی از مهمترین کاربردهای فوق هادی ها طبعاً در انتقال انرژی است که میزان ضایعات را به صفر می رساند. در صنایع الکترونیک و کامپیوتری کاربرد مواد فوق هادی می توان سرعت و دقت و ظرافت این وسایل را چندین برابر سازد. در ایجاد میدان های مغناطیسی بسیار قوی که در صنایع اتمی مورد نیاز است نیز فوق هادی ها مشکلات موجود را از میان خواهند برد.
با استفاده از خاصیت مغناطیسی فوق هادی ها که معکوس آهن ربای معمولی است می توان ترن هائی ساخت که بی نیاز از ریل در فاصله اندکی از سطح به حال معلق در هوا با سرعت ۵۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت خواهند کرد. نمونه ای از این ترن های سریع السیر هم اکنون در ژاپن ساخته شده و با موفقیت مورد آزمایش قرار گرفته است، اما چون با سیستم خنک کننده هلیوم مایع کار می کند پرهزینه است. کشف فوق العاده است به طوری کهکارشناسان آن را با اختراع ترانزیستور و کامپیوتر مقایسه می کنند و هم اکنون ده ها هزار دانشمند و متخصص در کشورهای صنعتی جهان دست بکار پژوهش های پیگیر در این زمینه هستند و یکی از هدف هایشان یافتن اجسام و ترکیبات تازه ای است که دارای خصیت فوق هادی در درجات حرارت معمولی باشند و بتوانند بدون هرگونه خنک کننده ای ـ حتی ازت مایع ـ مورد استفاده قرار گیرد [ایرج مستعان ـ ۴۲].

۴۲ ـ مجله علم و زندگی