کارگردان: لی هیرش. بازیگران: میریام ماکبا، هیوماساکلا، عبداله ابراهیم، ولی مهلاسلا، لی بون گیل کدمالو. مدت: ۱۰۲ دقیقه.
سال ۱۹۸۰، در جنوب لندن، یک مجسمهٔ نیم تنهٔ عظیم نلسون ماندلا همراه با این شعار برافراشته شده: ”مبارزه، زندگی من است.“ ماندلا در سال ۱۹۶۱، پیش از دوران اسارت طولانی اش در آفریقای جنوبی، با افتخار این جمله را بیان کرده بود. مبارزه برعلیه آن رژیم نژادپرست و نقش الهام دهنده ماندلا، موضوع تازه ای نیست. اما، مبارزهٔ مردم آفریقای جنوبی منابع الهام دیگری نیز داشت. این فیلم که مستندی تکان دهنده و به شدت تأثیرگذار است، به نقش اساسی موسیقی در این مبارزه می پردازد. عنوان فیلم به زبان محلی یعنی قدرت و مجموعه موسیقی که اینجا ارائه می شود، موید این قدرت است. اجراهای نمایش داده شده در فیلم، خواه به صورت اعتراض و خواه مرثیه، نشان می دهد چگونه موسیقی، برای این مردم، قدرت ـ یا حداقل تغییرات سیاسی ـ به ارمغان آورد. گروه کر سووتو و ترومپت هیوماساکلا پرفیض و برکت است، ماساکلا و دیگر موسیقیدانان آفریقای جنوبی هم تقریباً سی سال در تبعید زندگی کردند. غیر از اجراهای حیرت آور، کثرت منابع آرشیوی و مصاحبه های فیلم نیز قابل توجه است. فیلم، محدود به موسیقی سیاه پوستان نیست، موسیقیدانان سفیدپوست شجاعی هم بوده اند که فیلم به آنها نیز می پردازد. البته علیرغم دستاوردهای شگفت تاریخی، این راه دشواری های فراوانی هم داشته است. در نهایت، فیلم، گواهی است بر شایستگی و کارآمد بودن موسیقی آفریقای جنوبی در دوران سرکوب. جشنوارهٔ ساندنس هم با اهداء دو جایزه از این همه سرزندگی تمجید به عمل آورده است.