کارگردان: آدام مک کی. فیلم نامه: آدام مک کی، ویل فارل، بازیگران: ویل فارل، کریستینا اپل گیت، پل راد، استیو کال، دیوید کرچنر. مدت: ۹۱ دقیقه.
بعد از مدرسهٔ قدیمی و اِلف، ویل فارل امروز یکی از مطرح ترین کمدین های هالیوود است. بعد از دیدن این فیلم ها می فهمید چرا.
فیلم خواسته روایت مضحکی از تلویزیون های محلی دههٔ هفتاد باشد، ولی در واقع، کمدی احمقانه ای از آب درآمده است. فارل نقش ران، مجری خبری را ایفا می کند که خودش فکر می کند خیلی آدم مهمی است و در ضمن مورد توجه زن ها هم هست و با سه همکارش: برایان خبرنگار (راد)، چمپ گویندهٔ ورزشی (کوچنر) و بریک گویندهٔ هواشناسی (کارل) دوستی دارد. داستان، با ورود خبرنگار جدید، ورونیکا کورنینگ ستون (اپل گیت) و به مخاطره افتادن موقعیت آنها، شروع می شود. در حالی که بعد از مدتی، ران شیفته او شده، یک سری وقایع باعث می شود که ورونیکا عهده دار اخبار شامگاهی شود.
پیرنگ، اینجا فاقد اهمیت است، مهم این است که فارل با کارگردان در نوشتن فیلم نامه، شرکت داشته. اگر شما از ریزه کاری های او، در نقش زندانی همجنس خواه در استارسکی و هاچ خوش تان آمده، حتماً با طنز سوررئالیستی او آشنائی دارید. مثلاً در صحبت با سگ اش، جملاتی مثل: ”تو خیلی عاقلی، مثل یک بودای مینیاتوری هستی... البته نوع پشمالوش“ نمونه سطح کار اوست. گرچه سکانس هائی مانند فلوت نواختن ران در کلوب برای تحت تأثیر قراردادن ورونیکا، رک و راست، بی ارزش اند، ولی فارل در خلق یک کاراکتر مردسالار وقیح، خوب درخشیده است. کاراکتری که گرچه درک اش نمی کنید ولی به هر حال با او همدردی می کنید و حتی از او خوش تان می آید. در هر صورت، بعد از دیدن فیلم، حس خواهید کرد که پول تان را دور نریخته اید. نقطهٔ قوت دیگر فیلم، دیدن اپل گیت در نقشی اصلی و بعد از سال ها در سایه دیگران بودن است.