هر سال تابستان یا پیش از ایام محرم یا قبل از شروع ماه رمضان، ناگهان همه گروه های موسیقی به فکر برپایی کنسرت می افتند.
نهاد ها، انجمن ها و مراکز موسیقی هم از برپایی این کنسرت ها حمایت می کنند تا این برنامه ها با تبلیغات گسترده همراه باشند و مخاطبان بیشتری در جریان برگزاری کنسرت ها قرار گیرند. اما در این میان آنچه همیشه فراموش می شود، وضع مالی مخاطبان این کنسرت ها و موسیقی دوستان واقعی است.
حتی بدون در نظر گرفتن قیمت بلیت، هزینه های رفت وآمد برای رزرو یا خرید بلیت یا رفتن به کنسرت نیز بالاست. این درحالی است که موسیقی تنها هنر و رفتن به کنسرت تنها تفریحی است که استفاده از آن، چنین دردسرهایی به همراه دارد. در مقایسه با سایر برنامه های فرهنگی، موسیقی هنوز گران ترین تفریح و اهالی موسیقی هم یکی از کم درآمدترین اقشار جامعه هستند. از آنجا که کنسرت های موسیقی تنها در یک دوره کوتاه دو یا سه روزه اجرا می شوند، مخاطبان علاقه مند به موسیقی با توجه به فشردگی برنامه های موسیقی، گاه ناچارند در یک ماه بیش از ۶۰هزار تومان برای هر یک از افراد خانواده تنها جهت تهیه بلیت خرج کنند.
اگرچه تعدادی ازگروه های موسیقی برای دانشجویان تخفیف ویژه در نظر می گیرند اما متأسفانه هنوز بلیت کنسرت زیاد است و بر خلاف نمایش ها و فیلم ها که گاه تا دو ماه اکران می شوند یا روی صحنه هستند، استفاده از کنسرت دشواری هایی به همراه دارد. از طرفی کنسرت ها ناگهان در یک ماه اجرا می شوند و برخلاف تئاتر و سینما نقدها و گزارش های مربوط به آن، زمانی در نشریات منتشر می شوند که اجرای کنسرت به پایان رسیده است. به همین دلیل علاقه مندان غیرحرفه ای موسیقی نمی توانند براساس گزارش کنسرت ها و نقد آنها تصمیم بگیرند. آنها ناچارند برای دریافتن کیفیت کار یک گروه، به دیده و شنیده خودشان بسنده کنند و نشریات، کمکی به آنها نمی کنند.
در این میان اهالی موسیقی هم ضرر می کنند. از آنجا که اغلب مردم عادی به پیشنهاد دوستان وآشنایان، به دیدن فیلم و نمایش و کنسرت ترغیب می شوند، طبیعی است که ۲ یا ۳ روز اجرا برای شکل گیری این پیشنهاد ها زمان کمی است. بنابراین گروه های موسیقی با کمک اسپانسرها برای تبلیغات گسترده اقدام می کنند. در چنین شرایطی گران بودن بلیت کنسرت ها توجیه دارد. اسپانسر سرمایه ای را در اختیار گروه موسیقی می گذارد تا او با تبلیغات بهتر، مخاطبان بیشتری را جذب کند و در ازای آن علاوه بر اصل سرمایه اسپانسر، سود قابل توجهی نیز به او برگرداند.
شکل این چرخه ناقص تنها با حمایت های دولتی تغییر می کند. در حقیقت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، نشریات و از همه مهم تر صدا و سیما می توانند به عنوان یک اسپانسر برای گروه های موسیقی عمل کنند تا حداقل هزینه های تبلیغات فراهم شود.
تامین این هزینه ها از سوی نهادهای دولتی، در قیمت بلیت هم تاثیر می گذارد و در نتیجه آن هرچه بلیت ارزان تر باشد، عده بیشتری بدون توصیه دیگران از کنسرت ها استفاده می کنند و مخاطبان کنسرت ها بیشتر می شود. حتی می توان این اطمینان را داشت که پس از گذشت چند دوره و برپایی کنسرت هایی از سوی گروه های موسیقی که شهرت کمتری دارند؛ آنها نیز این فرصت را به دست می آورند که با مخاطبان بیشتری ارتباط بهتری برقرار کنند و در کنسرت های بعدی سودآور نیز باشند.
البته به طور قطع راه های دیگری نیز برای اصلاح این چرخه وجود دارد که باید از سوی موسیقی دانان، کارشناسان تبلیغات، نهادهای دولتی، نشریات و... مورد بررسی قرار گیرد. در غیراین صورت و با ادامه دادن همین شکل موجود، می توان گفت که حتی با حضور پر قدرت سرمایه گذاران دولتی و غیردولتی، چیزی نمانده است که موسیقی به هنری در خدمت خواص تبدیل شود!

نگار پدرام