اگر محتوای دفترچه یادداشت دلال های بین المللی آثار هنری و بویژه آثار نقاشی جایی برملا شود، مطمئنا در صفحه ای از این دفترچه ها جایی دور یک نام خط قرمز کشیده شده است؛ موزه هنرهای معاصر تهران.
این که وقتی ایشان این نام را به زبان می رانند به چه میزان از ته دل آه می کشند بماند، اما آن که چرا موزه هنرهای معاصر تهران همیشه در سطر حسرت های فروخفته دلالان بین المللی آثار نقاشی بوده است، بحثی دیگر است که آن هم به چند صد اثر هنری ای برمی گردد که در گنجینه این موزه سال هاست نگهداری می شود.
از این آثار به واسطه این که سال ها در خفا به سر می برند و نام و نشانی از آنها نبوده است، همیشه و همه جا به عنوان «گنج پنهان» یاد می شود.
آقایان پیکاسو، ونگوگ، گوگن و همه نام آوران هنر نقاشی معاصر جهان هر یک به نوعی اثری در صندوق گنج پنهان به یادگار دارند که نشان می دهد این مجموعه به چه میزان از اهمیت برخوردار است.
این یک واقعیت است بسیاری از دلال های بین المللی سال هاست که دندان تیز کرده اند که گنج پنهان موزه هنرهای معاصر تهران را به نحوی از کشورمان خارج کنند. دلالان همیشه در کمین بوده اند ، یک فرصت کوتاه برایشان کافی است.
زمانی به بهانه برخی از این آثار صور قبیحه هستند و زمانی دیگر با توجه به بهایشان و طرح این موضوع که با قیمت این تابلو ها چه کار ها که نمی توان کرد و از این قبیل. راست هم می گویند این واسطه های هنری؛ وقتی هیچ کس در ایران نمی داند قیمت این آثار چند است، حتما ما نباید قدرشان را بدانیم.
اما روز گذشته یکی از نقاشان برجسته کشورمان در گفتگو با یک خبرگزاری داخلی گلایه کرده بود که چرا این آثار قیمت گذاری نمی شوند.
در مجامع هنری بین المللی وقتی بحث قیمت گذاری بر یک اثر هنری که قرار نیست فروخته شود مطرح می شود، همه به دید یک عمل غیرکارشناسی به آن می نگرند، زیرا قیمت گذاری یک اثر نقاشی که قرار نیست فروخته شود جز این معنی پیدا نمی کند که این اثر با افت قیمت در آینده روبه رو شود.
حال با این فرض، اگر قیمت گذاری آثار گنجینه ای نیز زمانی بخواهد رنگ واقعیت به خود بگیرد آیا ما در ایران یک کارشناس رسمی و بین المللی برای قیمت گذاری این آثار داریم و یا خیر؟ مطمئنا تمام واقعیت های هنرهای تجسمی امروز ایران نیز همچون «و یا خیر» آخر پارگراف قبل کمی تلخ است.
درست مثل همان روزهای چند سال پیش که جنجال خروج و فروش این گنج پنهان بالا گرفت و حتی سر و کله چندین دلال حراج های معتبر بین المللی نیز با پیشنهادهای پر و پیمان در تهران پیدا شد و همه به این فکر افتادند که مبادا آثار صور قبیحه نگهداری کنیم، بد نیست چند اثر را بفروشیم.

مهدی نورعلیشاهی