هر کاری می کنی یک دلیلی برایش داری... چون اعتماد در سازمان نیست، من چرا کار کنم؟ چون دل مدیران بالاتر نمی سوزد، من چرا دل بسوزانم؟ به یک نوعی با فرافکنی هر کاری را برای خودمان مجاز می دانیم. نتیجه چه می شود؟...
ما به عنوان افراد تحصیل کرده و مهندس و مدیر قاعدتا باید نتیجه گرا باشیم. چه عایدمان می شود؟ غیر از این است که می شویم آدمی سرخورده و منفی نگر و بدبین که به تدریج تمام این خصیصه ها ذاتی ما می شود و در نهایت ما می شویم همان هایی که از آن ها انتقاد می کنیم و مانع و سد برای کسانی دیگر که می خواهند تازه شروع کنند.
ما می توانیم به مسائل مدیریتی دو نگاه و شاید چند نگاه داشته باشیم. اینکه واقعیت ها چیست و ما هم واقعیت ها را حقیقت بدانیم و به موضع انفعال بیفتیم و بگوییم فداکاری کنیم که چه بشود و ما هم بشویم همرنگ جماعت. این یک راه حل است، نمی گویم خوب یا بد. با عدم دلسوزی و فداکاری و… حال سازمان و… را گرفته است و در کوتاه و درازمدت به سازمان آسیب رسانده است. می رسی به جایی که فداکاری پیشکش، حتی به این نتیجه می رسی که کار عادی هم نکنی و یک مقدار جلوتر اینکه در کار دیگران هم اخلال کنی. پاسخگو نیستی.
ما می توانیم بگوییم هر که هر جور خواست باشد... من که نباید منفعل شوم، سعی ام را می کنم که فعال عمل کنم. به قدر مثقالی اگر کار موثر و مفید انجام دهم و تاثیرگذاری کردم رسالت خودم را انجام داده ام. اگر نتوانم خیلی تاثیرگذار باشم حداقل این روش و فکری که به آن اعتقاد دارم را زنده نگه داشته ام. شرایط که تا ابد یکسان نمی ماند. شاید در زمانه ای دیگر یا در محیطی دیگر بتوان اثری خلق کرد. شاید کسی که با ما کار می کند و از این روش ها اثر می پذیرد بتواند در جایی و زمانی دیگر تاثیرگذار باشد. این نگاه ایده آل گرایانه است، ولی مگر ما انسان ها کلا ایده آل گرا نیستیم؟ مگر ایده ال گرایی بد است؟
البته دو مقوله را باید جدا کنم، ایده آل گرایی را با ایده آلیسم. یعنی ضمن توجه به واقعیات، هدف را گم نکردن. اگر اعتقاد داریم نوع مدیریت درست مدیریت علمی است و دوره مدیریت سنتی به سر آمده است و اگر اعتقاد داریم سازمان های ما نیازمند فداکاری و سخت کوشی هستند، شاید حتی اگر عرصه برایمان فراهم نشود یا کم فراهم گردد، ولی اگر فرصتی بدست آوردیم، بر خلاف ایده آل هایمان عمل نکنیم.
در بخش خصوصی ما شما اختلاف دیدگاه دو نسل مدیریتی را مشاهده می کنید. ولی یک سری عوامل در همه نسل ها مشترک است. همین مدیریت سنتی با سخت کوشی موفق شده است. تاکید من بر پیگیری و رها نکردن هدف است و فداکاری برای رسیدن به هدف. حالا اگر کسانی کمی دیدگاه های نوین داشته باشند و سخت کوشی و پایداری کنند فکر می کنید نمی توانند موفق باشند؟