ما حدوداً چهل پنجاه نفر بودیم توی یک کلاسِ بزرگ. درس مان که تمام شد هرکدام رفتیم به سمتی. جواد همان سالِ آخر ترک تحصیل کرد. رضا کریمی رفت جبهه و شهید شد. جنازه اش را که آوردند، توی مدرسه مراسم گذاشتند. بعد خیلی ها برای مجلس ختمش رفتند مسجد. رامین سربازی اش که تمام شد شرکت زد. کارِ خدماتی می کرد مثلاً. رسولی خلبان شد. هواپیماش توی جنگ سقوط کرد، اسیر شد. چهارده سال در اسارت بود. گمانم تازگی ها آزاد شده. حامد سرطان گرفت و مرد. هوشنگ رضوی هنوز توی مغازهٔ پدرش کار می کند.
جوراب می فروشد. حتماً خیلی چاق شده. کورش رفت آلمان. عمویش آلمان بود برایش دعوت نامه فرستاد و کورش هم با کلی قرض و قوله پولی جور کرد و رفت و الان دارد دندانپزشکی می خواند و توی یک رستوران ظرف می شوید. حسین مقبلی موقع فرار از مرزِ ترکیه یخ زد. امیر اعدام شد. از اولش هم سرش بوی قورمه سبزی می داد. از داود هیچ کس خبری ندارد. احمدرضا رفت دنبال تجارت. الان دوبی است. یک بار تصادفی توی خیابان دیدمش. سوار یک ماشین قشنگ بود. عینک هم زده بود. فرزاد محمدی پزشکی قبول شد. از بس درس می خواند عینکی شده بود. الان حتماً کشیکِ شب است. قاسمی بوتیک دارد و سالی دو سه بار می رود ترکیه جنس می آورد. کارش شده خانم بازی. محمود خودکشی کرد. شاعر بود. یک بار که شعرش را توی جمع می خواند بچه ها دستش انداختند. نصفه شبی گذاشت و رفت. توی برف و سرما. یک بار هم با یاسر گلاویز شده بود. کاظمیپور زندان است، به جرم مواد مخدر. توی مدرسه یک بار آقای مدیر از جیبش سیگاری پیدا کرد، واویلا شد. ناصر طلبه شد. آن موقع ها فقط روی چانه اش چندتا مو درآمده بود. خط درشت می نوشت. الان رئیس آموزش و پرورش منطقه یازده است. عبدالله با دختر عمویش ازدواج کرد. بچه شان منگل شد. شبیه خود عبدالله است. رضا تیموری تصادف کرد و فلج شد. قطع نخاع شده. از آن به بعد روی ویلچر نشسته. صادق کربلایی زنش را کشت چون بهش شک داشت. الان هم چند سالی است که منتظر حکم نهایی دادگاه است. اصطلاحاً قتل ناموسی بوده. شاید تبرئه بشود. سهراب را چند وقت پیش توی تلویزیون نشان دادند. فکر کنم یک کاره ای شده. رسول این ها هنوز توی همان خانه می نشینند.
سرش کاملاً طاس شده. یک بار با پیژامه جلو درِ خانه شان دیدمش. داشت کوچه را با شلنگ آب پاشی می کرد. مجتبی هنوز مجرد است. عاشق یک دختری بود که با یک نفر دیگر رفت پاریس. شهسواری از وقتی که مادرش مرد افسرده شده. الکلی هم شده گمانم. حسن غنچه چند سال پیش توی دریا غرق شد. همیشه توی استخر بچه ها را آب می داد . عادل با زن و بچه اش تو راهِ چالوس تصادف کرد . زن و بچه و مادر زنش مردند. خودش فقط سرش شکست. نیما مسعودی عارف شده. موهایش حالا دیگر حتماً تا دمِ کمرش است. صدای خوبی داشت. فقط هم مولانا می خواند. یاسر هیچ کی از کارش سر در نمی آورد. فکر کنم اطلاعاتی شده. احسان رفت اصفهان و توی یک کارخانه کار می کند. اصغر از زنش که طلاق گرفت زنش مهریه اش را گذاشت به اجرا. آن بیچاره هم چون دویست تا سکه نداشت، هنوز زندان است. تیمور پنج تا دختر دارد. دو جا کار می کند و شب ها هم می رود مسافرکشی. عطا شد استاد دانشگاه. بعد هم اخراج شد. حالا توی آژانس کار می کند. روزبه توی شهر بازی کار می کند. بچه ها چند بار دیده اندش. به روی خودش نیاورده. حمید غفارمنش چهار راه استانبول دلار می فروشد.
یک بار هم یک موتوری کیفش را زده. نوری حبس ابد است. به جرم دزدی مسلحانه از یک طلا فروشی توی خیابان ستارخان. غیر از آن سی فقره دزدی که اعتراف کرده بود. روزنامه ها هم نوشتند. مشکات برادرش که شهید شد سهمیهٔ شاهد رفت دانشگاه. قبلش خودش هم چند ماهی رفته بود جبهه. حالا فیلم ساز شده. بهرام پلیس شده. از اولش هم عاشق لباس نظامی بود. کامران عندلیبی رفت دانشگاه رشته الکترونیک خواند. الان دیش ماهواره نصب می کند توی خانه ها . سعید عضو یکی از این گروه های مخالف بود. چند سالی ازش خبر نبود تا این که توی یکی از عملیات ها موقع نفوذ از مرز غربی کشته شد. علی شراره توی کردستان سرش را بریدند گذاشتند روی سینه اش. فکر کنم پاسدار بود. ناصر موسی پور به جرم سیاسی اعدام شد. کلی اعلامیه توی خانه اش پیدا کرده بودند با یک اسلحه. انگار یکی لوش داده بود. ستار بازیگر تلویزیون شده. هر جا می رود همه قیافه اش را می شناسند. مرتضی کلی ارث و میراث بهش رسید. پارسال سکته کرد ... بقیه شان را یادم نمی آید ... من؟ منم یکی از همین هایی بودم که گفتم.

حسین مرتضائیان آبکنار