چون اعمال خاصی روی پوست جانوران انجام شود در جمله آنرا از زوائدی چون مو و گوشت بزدایند و در ماشین ها و دستگاه های دباغی و چرم سازی قرار دهند تا فرم قابلیت ارتجاع آن زیاد شود و مراحل مختلف متعدد دیگر را روی پوست به عمل آورند این پوست تبدیل به چرم می شود آنگاه آن را رنگ یا لاک می زنند و برای بهتر نرم شدن مقداری چربی می زنند.
پوست همه جانوران را می توان دباغی کرد، بیشتر چرم ها از پوست تهیه می شود. به این ترتیب خیلی از چرم ها از پوست گاو، گوسفند، خوک و بز ساخته می شود. کارخانه ها نیز چرم های پربها از پوست های ماهی شارک و خیلی از خزندگان مثل سوسمار، تمساح و مارها می سازند.
آدمی هزاران سال است چگونگی ساختن چرم را می داند. آدمیان غارنشین لباس ها و پاپوش های خود را از چرمی که هنوز روی آن مو بود می ساختند. مصریان باستان چرم را از روزگاران خیلی دور می شناختند و قطعات چرمی چندی مربوط به سه هزار سال پیش از مصریان به دست آمده است. مصریان استادی بسیار در رنگرزی چرم در چندین رنگ داشتند.
سرخپوستان آمریکای شمالی یک گونه چرم زردرنگ از پوست گوزن می ساختند. این مردم مو و زوائد پوست را از پوست می زدودند و سایر کارهای چرم سازی را با دست یا ابزارهای ابتدائی انجام داده و می دهند.
تا ۱۹۰۰ بیشتر چرم ها با دست در دباغی های کوچک تهیه می شد. ولی با افزایش رقابت چرم مصنوعی به دباغان فشار وارد شد که دستگاه های خود را مدرن و ماشینی بکنند چرم های مصنوعی شبیه و نظیر چرم های طبیعی به نظر می رسد. از این پس عمدتاً چرم های مصنوعی در ساختن کفش به کار رفت دباغان چرم طبیعی با مدرنیزه کردن دستگاه ها و نصب ماشین های مدرن عده کارگر را در کارخانه ها کم کردند و بهای چرم را نیز کاهش دادند.
در ایالات متحده آمریکا هر ساله در حدود سه میلیارد دلار چرم تولید می شود.
● چرم سازی
کارهای شیمیائی زیادی روی پوست جانوران انجام می شد. در قرون وسطی در روش ها وابزارهای این کار پیشرفت زیادی پدید نیامد. پوست های تازه را برای گرفتن نمک در شیر ترش یا در دم کرده ای از شاخه های سماق می خیسانیدند. سپس در آفتاب خشک می کردند. برای پاک کردن مو از گوشت و چربی، مقداری کارهای مکانیکی انجام می گرفت که با استفاده از آهک آسانتر می شد. پس از اینکه پوست مدت مدیدی زده می شد با روغن یا پیه آنرا چرب می کردند.
قدیمی ها مازوکاری را به خوبی می دانستند و برای این؛ روی کار با پوست درخت بلوط و شاه بلوط انجام می دادند و از پوست های درختان کاج، توسه و انار نیز استفاده می شد جز این اصلاحات مختصر، بقیه کارها ماننذ گذشته انجام می شد و دباغی پیشرفت بسیار کمی داشت.
دباغان قرون وسطی برای تهیه چرم های نرم، زاج (زاغ) به کار می بردند. زاج پایهٔ کار چرم سازی قرطبه (اسپانیا) بوده است. آش کردن یا زاغ زدن با همین ماده عملی می شد. عده ای معتقدند که آش کردن پوست نخستین بار در ناحیهٔ پواکو و در حدود سده؟ٔ دهم عملی شد اما باید دانست که رومی ها با احتمال زیاد به این کار وارد بودند. آش کردن پوست عبارت بود از زدودن موی پوست به وسیله آشی از آهک، مازو و زاج. پس از این کار پوست را در آب گرم نرم می کردند و سپس به آن روغن می مالیدند. پوست را با لایهٔ نازکی چربی آغشته می کردند.
● چرم مصنوعی
به جای پارچه های مبلی به کار می رود که با پلاستیک سلولزی اندود و در اوزان، رنگ ها و طرح های مختلف، به ویژه برای صندلی های اتومبیل و جلد کتاب به کار می رود.