سه کالبد بودا یا تری کایه یکی از مفاهیم رایج در بوداگرایی است. تری کایه واژه ای سانسکریت و به معنای سه کالبد است (در چینی سانشِن، در ژاپنی سانجین). مهراه (مهایانا) یکی از کیشهای مهم دین بوداست. قلب مهایانا در مفهوم تری کایه (سه کالبد بودا) و همچنین مفاهیم حق یابنده (بوداسَف)، فراشناخت (پرَگیا) و مهرورزی (کرونا) است.
اندکی پس از درگذشت بودا این اندیشه در دل بسیاری از پیروانش افتاد که او را بالاتر از انسان بدانند. نزد کهراهی ها (هینایانی ها) بودا انسان برتری بود که از طریق نیروی فرهنگ روحی و شایستگی حاصل از زندگی های گذشته اش در این زندگی به کمال فراشناخت رسیده است. اما احترام ژرفی که شاگردانش در دل به او میگذاشتند نمی توانست با انسان معمولی بودن استادشان ارضا شود و از این رو او را فراتر از روان فانی دانستند. پس حتی سنت پالی هم در کنار زندگی خاکی، زندگی فراجهانی به او می دهد.
انجمن اصلی و اولیه شاگردان بودا یعنی مهاسَنگیکه ها بودا را فراجهان میدانستند و این مفهوم از آنان به مهراهی ها رسید که از سه طریق به بودا می اندیشیدند، یعنی:
۱. نمود مرئی (نیرمانه کایه) که همان شاکیه مونی (دانای قبیله شاکیه) است، انسانی که بر این خاک پا نهاد و آیین را به پیروانش آموخت و در هشتاد سالگی درگذشت.
۲. نمود یاریگر (سَم بوگه کایه): بودای آرمانی است که از یک کالبد درخشان بهره مند است و آیین را به حق یابندگان می آموزد.
۳. نمود حق (دَرمه کایه): برترین وجودی است که فراگیرنده دیگران است، ذات فراشناخت و مهر و همدردی است، مطلق است.
بودا سه تا نیست یکی است. تری کایه سه جنبه یک بوداست. ذات این سه جنبه یکی است ولی سرشت و کردارهایشان جداگانه است.