رمانتیسم
در سال ۱۸۰۸ نایب السلطنه پرتغال از ترس ناپلئون گریخت ودرار خویش را در ریودوژانیرو قرار داد. این واقعه منتهای اهمیت را برای برزیل در برداشت برای اینکه اکنون ملیت مستعمراتی اهمیت یافته و کشور برزیل اعتبار و مرکزیتی کسب کرده بود.
در سال ۱۸۲۲ دام پدروی اول جانشین دام جوآن گشت و اعلان استقلال کرد. آنگاه چند سال بعد تا سال ۱۸۴۰ یک دوره اغتشاش سیاسی حمفرما بود، تا اینکه دام پدروی دوم امپراطور شد. در این حوال سلطنت یک دوره طولانی سعادت آمیز واگذرانید و صلح برقرار گشت و فرهنگ ترقی و رونق یافته، اما بین سالهای ۱۸۰۸ و ۱۸۰۴ ادبیات به افکار و ایده های سیاسی آمیخته گشت، روزنامه نگاری راه باز می کن و بیانات خطابه ای رونق می گیرد و اینک نگاهی اجمالی به وضع سبک رمانتیسم ادبی برزیل می شود.
● شاعران
در دوره رمانتیک شاعران به دو دسته تقسیم گردیدند: یک دسته تمایل به سیاست و مسائل اجتماعی و علاقه به حالت تغزلی و غنائی احساساتی داشتند. جوزه بونیفاسیون Bonifacio دو آندرادا ای سیلوا رهبر بزرگ استقلال برزیل بود که بین سالهای (۱۸۳۸ ؟۱۷۶۳) می زیست دومینگوس جوزه گونکلاوزدماگال هیاز Magalhaes (۱۸۸۲ ۱۸۱۱) افسوس ها و آرزوهای شاعرانه اثر این ادیب است. از سال ۱۹۳۶ دوره دوم و نوع دوم رمانتیسم شروع می شود آوازها اثر آنتونیوگونکلاوزدیاس (۱۸۶۴ ۱۸۲۳) می باشد.
بزرگترین و آخرین شاعر رمانتیک برزیلی آنتونیو کاستروآلوز (۱۸۷۱ ۱۸۴۷) که در حقیقت ویکتروهوگوی برزیل به شمار می رفت بود. او نویسنده و شاعری حساس و دارای آثاری پرارزش بود.
از میان شاعران بزرگ دیگر سبک رمانتیک برزیل می توان مانوئل آنتونیو آلوارس د آزودو (۱۸۵۲ ۱۸۳۱) جانکوئیرافریر (۱۸۵۵ ۱۸۳۲) کاسیمیرو جوزه مار کوئزدآبروئه (۱۸۶۰ ۱۸۳۹) و فاگوندس وارلا (۱۸۷۵ ۱۸۴۱) را برشمرد.