فروردین به معنای «فروهرها» و ماه فروردین اصلا ماه فروهرها و این جشن در تجلیل از فروهرهاست. فروهر (Frawahr) که صورت اوستایی آن فروشی (Fravashi) و صورت فارسی باستان آن فرورتی (Fra vrti ) است، یکی از موجودات اساطیری ایران و از بحث انگیزترین آنهاست. هر انسانی از پنج عنصر تشکیل شده است: روان، جان (اساس زندگی)، فروشی («خود» آسمانی او)، وجدان و تن. فروهر یا فروشی بخشی از وجود مینوی انسان است که روح محافظ اوست. هر بدی که آدمی بر زمین کند، بر «خود آسمانی او تاثیر نمی گذارد و فقط وجود زمینی انسان است که به سبب گناهانش در دوزخ رنج می برد. به عبارت دیگر، فروهر روح پاسبان آدمی است که پیش از تولد وجود دارد و پس از مرگ نیز باقی می ماند. روان پس از مرگ به فروشی خود می پیوندد. از آنجا که فروهرها یکسره پاکند، از یاوران نیروهای اهورایی به شمار می آیند و اهورامزدا را در نبرد با اهریمن یاری می کنند. آنان همچون «سواران دلاور نیزه به دست» به صف ایستاده اند و مانع فرار اهریمن از جهان روشنی می شوند که با زور در آن وارد شده بود. در مورد معنای این کلمه نظرات گوناگون ارائه شده است. ظاهر کلمه از پیشوند «فرا_» و بن فعلی «ور» و پسوند اسم مونث ساز «تی» ساخته شده است. اما چون بن «ور» معانی گوناگونی در زبان های باستانی ایران دارد، در مورد معنای این کلمه اختلاف نظر است. برخی ایران شناسان معنای «گزینش» را برای آن در نظر گرفته اند و با این معنی، فروهر آن بخشی از انسان است که توانایی گزینش میان خوب و بد را دارد. برخی دیگر «ور» را به معنای «پوشاننده، در برگیرنده» می پندارند و «فروهر» را «نگاهبان، پشتیبان» معنا می کنند. «ور» به معنای «آبستن کردن» نیز است و با این معنا، می توان ارتباط فروهرها را با زاییدن توجیه کرد. چون در مراحل اولیه جامعه آدمی، باور مردم این بود که آنچه باعث آبستنی زنان می شود، ارواح نیاکان است. اما پیشنهادی که از همه معقول تر به نظر می رسد، عقیده بیلی (Bailey)، ایران شناس بزرگ،است که این واژه را از بن «ورتی» (varti_) به معنای «دلاوری» می گیرد و معتقد است فروهر نماینده روان پهلوانی در گذشته بود که مجسمه دلیری شناخته می شد. در این صورت، باید فرض کرد در میان ایرانیان رزمنده، روزگاری آیین پرستش پهلوان رایج بوده و بازماندگان، پهلوانان درگذشته را ستایش می کردند تا از نیروی پهلوانی بالقوه آنان کمک و مدد بگیرند. فروهرها را موجوداتی مونث و بالدار و جنگجو می دانستند که در آسمان زندگی می کنند. از این رو، بسیار چست و چالاک اند تا در هنگام لزوم با سرعت و شتاب به کمک خویشان خود بشتابند.