فَروَردینگان یکی از جشن های اصیل ایرانی است.
در جشن فروردینگان که امروزه بیشتر به جشن فرودگ معروف است، زردشتیان سر مزار درگذشتگان خود (در تهران به قصر فیروزه، گورستان زردشتیان) می روند و برای خشنودی روان ها عود و کندر آتش می زنند. در ایران قدیم، به مناسبت های گوناگون جشنی برگزار می شد و از آنجا که «جشن» نوعی عبادت به شمار می آمد، برگزاری آن رنگ و صبغه دینی به خود گرفته بود. در باورهای ایرانی، برخی از این جشن ها، جشن های واجب بود، مانند گاهنبارها که جشن های سالگرد آفرینش های شش گانه (آسمان، آب، زمین، گیاه، چارپای مفید و انسان) هستند و برخی جشن های مستحب، مانند جشن های برابری نام روز و ماه. در اعتقادات زرتشتی، ماه را به چهار قسمت نامساوی تقسیم می کردند و هر روز ماه را با نام یکی از امشاسپندان و ایزدان می خواندند. در هر ماه، در روزی که با نام آن ماه همنام می شد، جشنی برگزار می کردند که برخی از این جشن ها از عمومیت و اهمیت زیادی برخوردار بودند و تا امروز اعتبار و اهمیت خود را حفظ کرده اند، مانند جشن فروردینگان (۱۹ فرودین)، جشن تیرگان (۱۳ تیر)، جشن مهرگان (۱۶ مهر) و جشن اسفندگان (اسفند ۵). روز نوزدهم هر ماه «فروردین» نام دارد و نوزدهم فروردین جشنی برگزار می شد، به نام «فروردینگان» که به آن «فرودگ» نیز می گویند.