زیبائی و آراستگی زنان و مردان در روزگاران گوناگون و در نزد اقوام مختلف متفاوت بوده است. مثلاً فربهی در کشورهای فقیر آفریقائی و آسیائی علامت باقرین با زیبائی شناخته می شد. اما در ممالک ثروتمند فربهی اگر نشانه زشتی کامل نبود از میزان زیبائی شخص زیبا اندام می کاست. امروزه ممالک مرفه لاغری متناسب را مرادف با سلامت و زیبائی می دانند. در حالی که در کشورهای آسیائی و آفریقائی فربهی با سلامت و سلامت ترین شناخته می شد.
از روزگاران بسیار کهن زنان و مردان برای زیباسازی خود از لوازم آرایش خاص استفاده می کردند.
برخی از زنان اقوام ابتدائی آفریقائی پوست خود را می بریدند و رنگ سیاه بر بریدگی ها می زدند یا قرقیزها کفش های تنگ می پوشیدند تا پاهای کوچک و زیبا داشته باشند. مردم ابتدائی آسیائی و آفریقائی حلقه های مسین بسیار به گردن، ساق پا و دست خود می آویختند.
زنان مصر باستان به زیبائی اهمیت فراوان می دادند و لوازم زیبائی و شیوه کار آنان شبیه زنان امروزی بود. زنان مصری ابروهای خود را با رنگ سیاه و سبزرنگ می کردند، و روزی چند بار سرخاب به کار می بردند. لب ها و پلک ها و گونه ها می مالیدند. از عطر استفاده فراوان می کردند و گاه در یک آن از پانزده نوع مختلف عطر استفاده می کردند. با شیشه های کوچک عطر که در لباس های خود پنهان می کردند راه می رفتند.
یونانیان باستانی از عطر استفاده، لب های خود را رنگ می کردند، موهای خود را روغن می زدند.
رومیان چون بر یونان دست یافتند و عده ای را واداشتند تا از متخصصان زیبائی، هنر زیباسازی بیاموزند، زنان رومی از ماسک های زیبائی از سفال به صورت خود می گذاشتند.
آرایش و خودآرائی:
با عطرها خود را خوشبو می کردند و با زینت آلات خویشتن را می آراستند. در آراستن خود نهایت کوشش را می نمودند، انواع رنگ ها، سرمه ها و داروهای معطر را می شناختند، زینت آلات فراوانی به خود می آویختند. روغن مالیدن به بدن خود و پوشیدن لباس های رنگین و گوناگون میان مردم مصر رواج داشت.