از قرن چهاردهم میلادی تا اول قرن شانزدهم ادبیات ایسنلدی متکی بر ترجمه های آثار ادبی بیگانگان بود و ادبیات نروژی قدیم منسوخ گشت و شیوه قصائد دینی بر صورتهای تقلیدی نهاده شد.
در قرن چهاردهم داستان منظوم معروف ریمور پدید آمد و تا قرن نوزدهم همچنان شاعی و رایج بود.
در قرن شانزدهم جنبش های اصلاح مذهبی و دینی بر آثار ادبی تأثیر گذاشت تا جائیکه ادبیات دینی به رشته تحریر درآمد. در این احوال (۱۵۲۸) صنعت چاپ و چابخانه به ایسلند راه و کلیسا بر آن دست یافت و کار چاپ و چاپخانه منحصر به طبع کتب دینی تا اواخر قرن هجدهم شد. اما کتب ادبی غیر دینی به صورت خطی میان مردم رایج بود میان سالهای ۱۷۵۰ ۱۸۳۵ نضهت روشنفکرانه ای پدیدار گشت و در سال ۱۷۳۳ اولین چاپخانه برای طبع کتب غیر دینی تأسیس گردید آنگاه جمعیت های ادبی چندی به وجود آمد.
در ربع چهارم قرن نوزدهم نهضت رومانتیک آغاز و نخستین مرحله ادبیات جدید ایسلند شروع شد که به وجود شاعرانی همچون بارنی تورارنسین (۱۷۸۶ ۱۸۴۱) و یوناس هلگرمسون (۱۸۰۷ ۴۵) مباهی و متکی بود. هلگرمسون اولین کسی بود که در ادبیات جدید ایسلند داستان کوتاه می نوشت، همچنانکه یون تورودسین اولین رمان نویس ایسلندی بود. گریمورتومسین (۱۸۲۰ ۹۶) به شیوه شعر نروژی قدیم اشعار حماسی می سرود و بندیکت گروندال (۱۸۲۶ ۱۹۰۷) شاعری رمانتیک و فکاهی نویس بود واشتاینگریمور – تورستینسون (۱۸۳۱ ۱۹۳۱) شاعر غنائی چیره دستی بود که شعر گوته و شیلر و بایرون و داستانهای هانس کریستیان آندرسن را ترجمه کرد. و نمایشنامه نویسی با ترجمه نمایشنامه های شکسپیر به وسیله مایتاس یوخمسون (۱۸۳۵ ۱۹۲۰) به ایسلند راه یافت.
شاعر رسمی ایسلند یون سیگوروسون از سال ۱۹۰۰ و بزرگترین ادیب آن عصر بود. و در اواخر قرن نوزدهم نهضت رئالیستی به سرپرستی گستورباتسون (۱۸۲۵ ۱۹۱۴) آغاز گشت و از مبرزترین ادبیان قرن بیستم یون تراوستی و سیگوردور نوردال و کریستمان گودموندسون و هالدور لاکسنیس بودند و نویسنده اخیر در سال ۱۹۵۵ به دریافت جایزه ادبی نوبل موفق شد.