نمی توانی دو بار پای خود را در یك رودخانه بگذاری. من می گویم: « تو حتی نمی توانی برای یك بار پای خود را در رودخانه ای بگذاری». زیرا رودخانه، پدیده ای جاری است، جریانی مستمر است.
تنها واقعیت جهان، تنها حقیقت جهان، تغییر است. مشكل زمانی ایجاد می شود كه این حقیقت را در نیابیم. آن گاه شروع به چسبیدن می كنیم؛ سعی می كنیم فعل را به اسم تغییر دهیم، و این شدنی نیست. عشق ورزیدن حقیقت دارد، اما عشق حقیقت ندارد. زمانی كه سعی می كنی عشق ورزیدن را به عشق تبدیل كنی، دچار مشكل می شوی، زیرا بر ضد زندگی قیام كرده ای، زبرا زندگی، زندگی نیست، بلكه زندگی كردن است.
اگر كسی این حقیقت را به خاطر داشته باشد، به تدریج روح جریان و سیلان را درك كند، به طور حتم مشكلاتش ناپدید می شود، زیرا دیگر مشكلی پا به عرصهٔ وجود نمی گذارد. چسبیدن، چنگ زدن و وابستگی ناپدید می گردند و زندگی به آزادی و شور رهایی تبدیل می شود؛ آزادی بی مرز و شور جاودانه.