مردی شب هنگام در آسمان پرواز می کند، هواپیماهای نظامی را درهم می کوبد و دنیا را برای تروریست ها و حامیان شان به جهنم تبدیل می کند.
او تونی استارک (رابرت داونی جونیر) است؛ صنعتگری فوق العاده ثروتمند که با حضور خود سروصداهای زیادی به پا می کند. شاید برای فیلمی که از یک داستان مصور اقتباس شده همین چیزها کافی باشد، اما «آیرون من» هوشمندانه تر از آن چیزی است که معمولا از این ژانر انتظار می رود. «آیرون من» تنها برای نجات دنیا به میدان نیامده، بلکه می خواهد شوک شدیدی نیز به بازار فروش فیلم ها وارد کند.
«آیرون من» در زمان مناسبی، یعنی هفت هفته پیش از اوج گرمای تابستان، وارد بازار فیلم های پرفروش شد. تابستان همیشه به عنوان فصلی شناخته می شود که انبوه تماشاگران روانه سینماها خواهند شد. اگر چنین تعریفی را قبول داشته باشیم، نگاهی به فروش فیلم ها طی چند سال اخیر نشان می دهد که تابستان از ماه مه آغاز می شود و نه از ماه ژوئن. «اسپایدرمن ۳»، «شرک ۳» و «دزدان دریایی کارائیب: در انتهای دنیا» از جمله فیلم های پرفروشی بودند که همگی در ماه مه به نمایش درآمدند. تماشاگران سینما در ماه مه امسال علاوه بر «آیرون من»، شاهد «اسپید ریسر» و جدیدترین دنباله های «نارنیا» و «ایندیانا جونز» نیز خواهند بود. در ابتدای «آیرون من» که جان فاوریو آن را کارگردانی کرده و مارک فرگوس، هاوک اوتسبی، آرت مارکوم و مت هالووی فیلمنامه آن را نوشته اند، تونی استارک ضدقهرمانی کاملا کارتونی است. او فروشنده اسلحه و مردی است که به ظاهر چیزی در زندگی کم ندارد، چرا که دارای قدرت، ثروت و جذابیت است. حضور تونی در منطقه ای جنگی شبیه به افغانستان سبب رستگاری او می شود. در حادثه ای جیپ تونی مورد اصابت موشک قرار می گیرد و همه همراهانش کشته می شود. تونی که از مهلکه جان سالم بدر برده، متوجه می شود موشک ساخت کارخانه خودش بوده است. تونی که به شدت زخمی شده از غار گروهی شبه طالبان سردرمی آورد و رئیس آنان از او می خواهد بمبی قوی برایشان بسازد، اما تونی به به جای این کار با کمک یک زندانی دیگری زرهی مجهز برای خود می سازد و از غار فرار می کند، تا به جای سلاح هایی که باعث نابودی دنیا می شوند، چیز دیگری به مردم دنیا ارائه کند. جان فاواریو که به عنوان کارگردان فیلم های «الف»، بهترین کمدی ویل فرل و «زاتورا: ماجرای فضایی» را در کارنامه خود دارد، به نوعی تیزهوش ترین کمدین دهه ۹۰ است، چرا که می داند هنگام ساخت یک فیلم بزرگ نباید عقل و منطق را به کنار گذاشت. مهارت و جسارت او در کارگردانی «آیرون من» سبب شده این فیلم یادآور کمدی های کلاسیک باشد. از آن جا که فاوریو پیش از کارگردانی خود بازیگر بوده، به بازیگرانش اجازه نداده تبدیل به کلیشه یا تیپ شوند. حضور درخشان جف بریجز، شان تاب و گوئینت پالتر شاهدی بر این مدعا است. بازی رابرت داونی جونیر را باید نقطه قوت فیلم دانست. داونی جونیر تاکنون کمتر فرصت حضور در نقش اصلی فیلمی را یافته است. او به خوبی از پس نقش «آیرون من» برآمده و توانسته بیشتر بار فیلم را به تنهایی بر دوش کشد. زره آهنین «آیرون من» چنان برازنده داونی جونیر است که به سختی می توان بازیگر دیگری را در این نقش تصور کرد. خوانندگان نقدهای سینمایی گاهی فکر می کنند منتقدان از فیلم های بزرگ هالیوود متنفرند و تنها به فیلم هایی درباره سقط جنین در رومانی یا کودکان ایرانی اهمیت می دهند. اما در صنف ما افرادی وجود دارند (خود من هم جزو آنان هستم) که می دانند سبکی آمریکایی نیز در سینما وجود دارد که هرچه فیلم هایش عظیم تر و حماسی تر باشند حاصل کار زیباتر است و از سوی دیگر همه کشورهای دنیا مشتاق داشتن چنین سینمایی هستند. وقتی این سبک به خوبی کار کند (مانند «آیرون من»)، حتی بدبین ترین افراد به سینمای هالیوود را نیز سر شوق خواهد آورد.