گـیـتـی عـرصـه نـمـایش موجودات زنده وجولان گاه پدیده های حیات است وچنان حیرت زاست که بشر همواره متعجب وانگشت به دهان ، خیره است.

آسـمـان بـلنـد، زمـیـن پـهناور، خورشید وماه وستارگان ، بارش باران ، روئیدن گیاهان ، خلقت اسرارآمیز بشر، راز زندگی جانوران و خلقت زیبای آن ها، آدمی را به شگفتی وا می دارد.

حضرت علی (ع) می فرماید:

اُنـظـُر الی الشـّمـس وَ القـَمـَر وَ النَّبـات وَ الشـّجـَر وَ المـاء وَ الحـَجـَر وَ اخـْتـلاف هـذَا اللَّیـل وَ النَّهـار وَ تـَفـَجُّر هـذهِ البـِحـار وَ کـَثـْرَهِٔ هـذهـِ الجبال وَ طول هذه القلال وَ تَفَرُّق هذهِ الغُات وَ الاَلْسُن الُمختَلفات

(نهج البلاغه خطبه ۲۲۵)

بـه خـورشـید وماه ، گیاه ودرخت ، آب زلال وسنگ سخت ، آمد ورفت منظم شب وروز، دریاهای موّاج ، کـوهـهـای سـر به آسمان کشیده ، زبانها ولهجه های گوناگون ، نگاه کنید تا با راز خلقت آن آشنا شوید.

اگـر در فـصـل دل انـگـیز بهار، آن گاه که به تماشای زیباییهای طبیعت ودیدن چهره های روح بـخـش گـل وگـیـاه به دامن صحرا وبستان قدم می گذاریم ، پروانه های بسیار زیبایی را می بـیـنـیم که روی گل وگیاهان می نشینند وبرمی خیزند، این طرف وآن طرف می روند، پرواز می کـنـنـد وفـرود مـی آیـنـد، بـه گـونـه ای کـه وجـود آن هـا، رونـق وزیـبـایـی مـخـصـوصـی بـه گل وگلزار می بخشد.

پروانگان ، بخش بزرگی از حشرات را تشکیل می دهند وانواع بسیاری دارند.

زیـبـایـی پـروانـگـان بـسـتـگـی کـامـل بـه بـال هـای رنـگـارنـگ آنـان دارد. بـال هـا بـسـیـار نـرم هـسـتـنـد وشـباهت کاملی به مخمل دارند. چون با دست آنها را لمس کنیم ، به صـورت گـرده روی انـگـشـتـان مـا اثـر مـی گـذارنـد. وایـن گـرده هـا، مـتـنـاسـب بـا بال انواع پروانه ها، به رنگهای بنفش ، طلایی ، ارغوانی ورنگ های دیگر هستند. تماشای این گـرده هـا از زیـر مـیـکـروسـکـوپ ، آدمـی را غـرق در اعـجـاب مـی کـند؛ زیرا هر یک از آنها در عین حال که بسیار ریز هستند، دارای دانه های بسیار منظمی هستند که به یکدیگر جفت شده اند.

اگـر ایـن گـرد وغـبـار را بـه کـلی از سـطـح بـال هـا جـدا کـنـیـم ، بال هایشان بی رنگ ومانند شیشه یا طلق ، نازک وشفاف به نظر می رسد.