قدیمترین و نخستین نوول های کشور اندونزی در سال ۱۹۲۰ به زیور طبع آراسته شد به قلم مری سایرگار Siregar ماراه روسلی Marah Rusli و Abdul Muis نویسندگان اندونزی که در روزنامه نگاری کسب تجربه کرده و بیشتر آنها هنوز روزنامه نگار هستند، بود. این نویسندگان به دو دسته تقسیم و متوجه دو مشرب فکری و شیوه نویسندگی گشتند عده ای به سوی ادبیات اروپائی مخصوصاً انگلیسی گروهی به ادبیات قومی و ملی و افسانه ای آسیائی رو کردند. امیر حمزه شاعر مهم و مشهور و اریجان پین Pane نوول نویس رئالیست برجسته (۱۹۴۰ Shackled)، و سانوسی پین Sanusi Pane مهمترین نمایشنامه نویس (مرد جدید ۱۹۴۰) می باشند. در سال ۱۹۳۰ در Medan یک جنبش و نهضت اسلامی برخاست و نویسندگان کارهای جالبی در زمینه ترقیات اجتماعی و ناسیونالیسم و تجدد مذهبی بر اساس کارهای غربی عرضه کردند. گروهی از نویسندگان و شاعران مشکلات کارگران و رنجبران را مورد توجه قرار دادند. چاریال انور که در سال ۱۹۴۹ درگذشت شاعری بود که زبان اندونزی را تکمیل کرد. همچنین Vsmar gmial شاعر و نمایشنامه نویس، روزین انور Rosihan (شاعر و سردبیر روزنامه) ابوحنیفه آمال حمزه و آناس Ma’ruf در بعد از سال ۱۹۴۰ دسته ای از نویسندگان معروف بودند که در سالهای ۱۹۴۵ به بعد پدید آمدند و آثاری خلق کردند Machtar Lubis مخترا لوییس نویسنده ای بزرگ است (فردا نیست در سال ۱۹۴۸) و ماهر روزنامه نویس، نویسنده، سردبیر بود که از سال ۱۹۵۰ تا ۵۶ سردبیر روزنامه اندونزی Raya بود و از آن ببعد در خانه اش دستگیر شد. دیگر نویسندگان شامل Pramoed Ananta toer, Idrur, Asrul Sani (خانواده گئوریلا ۱۹۵۰) و Achdiat K.Mihardja (منکر خدا – ملحد ۱۹۴۹) نویسندگان دیگری توجه خود را به پدید آوردن داستان کوتاه مشغول کردند. در ۱۹۵۹ اندونزی ۶۴ روزنامه که تیراژ آنها از یک میلیون بیشتر بود داشت.