روزنامه «ستار» چاپ مالزیا ماه مه ۲۰۰۶ و به نقل از آن، تقریبا همه رسانه های جهان ضمن انتشار این عکس (عکس بالا) پرده از یک ازدواج بی سابقه برداشته بودند. طبق این گزارش، یک مالزیایی ۳۳ ساله به نام «محمد نور چه موسی» با بانو «ووک کندر» ۱۰۴ ساله ازدواج کرده است. محمد نور که قبلا در ارتش مالزیا خدمت می کرد گفته بود که صرفا به خاطر علاقه اش، نه هدف های مادی با «ووک» ازدواج کرده است، ازدواج صرفا به خاطر پول و سکس و جاذبه زیبایی نیست. من پس از مدتی اقامت در خانه «ووک» و همنشینی با او، احساس کردم که بدون وی و نبودن در مصاحبتش شادمان نخواهم زیست و گمشده خواهم داشت. لذا، پیشنهاد ازدواج دادم و پذیرفته شد. بدون امضای قرارداد ازدواج، تضمینی نبود که من بتوانم اوقاتم را با «ووک» بگذرانم، اسلام چنین اجازه ای را نمی دهد. من دارای کار و درآمد کافی هستم و نیاز به کمک فردی دیگر را ندارم و طبق شرع اسلام، مکلف به تامین هزینه زن خود هم هستم. همان صحبت کردن با ووک و در جوار او زیستن مرا راضی و اقناع می کند. مردم نباید تصور دیگری را از این ازدواج داشته باشند.

ووک که قبلا چند بار ازدواج کرده بود گفت که محمد نور مردی مهربان و سربزیر است و هنگامی که به من پیشنهاد ازدواج داد و گفت که می خواهد آخرین شوهر من باشد پذیرفتم. او مرا قانع کرد که چرا مرا که ۱۰۴ سال دارم و قادر به خانه داری نیستم و تنها می توانم برایش حرف بزنم برای همسری در نظر گرفته است و چون قول داد که آخرین شوهر من خواهد بود و تا پایان عمرم مرا طلاق نخواهد گفت درخواستش را پذیرفتم. طلاقهای قبلی من صرفا به این خاطر بود که دارای فرزند نمی شدم. کوتاهی از من نبود. محمد نور مرا با زحماتی که برای او در این سن و سال دارم پذیرفته است که فداکاری بزرگی است. هیچ فردی در این دوره و زمانه نمی آید برای خود زحمت و درد سر خریداری کند.