برخی از انسان ها سال هاست که آدامس می جوند. نیاکان آن ها هم صمغ به دست آمده از قطران پوست درخت غان را می جویده اند
در فرهنگ های مختلف نیز از یونانیان باستان تا سرخپوستان آمریکا مواد آدامس مانند مختلف ساخته شده از رزین ها و سایر پس مانده های درختان، علف ها و سایر گیاهان جویده می شدند.
پارافین هم یک پایه آدامس رایج دیگر بود، گرچه نمی توان آن را تا زمانی که در دهان گرم و مرطوب شود، جوید.
سابقه آدامس های امروزی به ده ه۱۸۶۰ میلادی باز می گردد، هنگامی که ماده ای به نام چیکل (chicle) تولید شد.
چیکل در اصل به عنوان یک ماده لاستیکی از مکزیک وارد شده بود که از یک درخت همیشه سبز گرمسیری به نام Manilkara chicle استخراج شده بو، به همان طریق که "لاتکس" از درخت کائوچو گرفته می شود.
صمغ چیکل به خاطر نرم تر بودن و نگهداشتن طولانی مد ت تر رایحه به تدریج نسبت به سایر رزین ها در آدامس ها رواج بیشتری پیدا کرد.
اکنون اغلب آدامس ها از پایه های صناعی ساخته می شوند، چرا که ارزان تر و در دسترس تر هستند